The Mighty Stef…TMS and the Baptists (The Firstborn is Dead recordings)

Μέσα στα χρόνια που βλέπεις τον εαυτό σου να αντέχει καλύτερα, μέσα στις μέρες που νιώθεις τσεκούρια πάνω απ’ το κεφάλι σου, μέσα στις εποχές που αναλογίζεσαι έρωτες που έφυγαν και ξύδια που τις γιόρτασαν καθώς ήρθαν και καθώς φύγαν, μέσα στα χιλιόμετρα που σε χωρίζουν από σημαντικές φιλίες κι ατελείωτες συζητήσεις μέχρι πρωίας για σημαντικά και ασήμαντα πράγματα, μέσα στις κουζίνες που γίνονται αυτές κι έξω στις βεράντες που βλέπεις τον απέναντι και θες να ξεράσεις στο δικό του μπαλκόνι γιατί η δικαιολογία του Θεού κρατάει τα βρακιά του στη θέση του, μέσα σε όλο αυτό το συρφετό που συμφέρει τη ζωή υπάρχει η μουσική και η μουσική που σε «φτιάχνει», φτιάχνει και το soundtrack της ζωής σου. Και το soundtrack όλων αυτών ήταν πάντοτε τραγουδοποιοί που μιλούσαν για όλα τα παραπάνω και που ποτέ δεν θα πάρουν αυτό που τους αξίζει. Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν οι Murder by Death, οι Great Crusades, οι Bookhouse Boys, οι Hyacinth House, οι Builders and the Butchers, οι Mighty Stef, και άλλοι πολλοί. Δεν θα το πάρουν, ποτέ δεν θα το πάρουν και καλύτερα να μην το πάρουν, όπως ποτέ δεν το πήρε ο Nicky Sudden, ο Bruno Adams με τον Shoenfelt, οι Flaming Stars, ο Jeremy Gluck κι ένα σωρό άλλα ονόματα με τις τελειωμένες ιστορίες τους. Αλλά άστο να πάει κι αυτό, στάξε και πάμε κατά Ιρλανδία μεριά.

Ο ιρλανδός Stefan Murphy, δύο χρόνια μετά από τα Εκατό του Μεσάνυχτα που γράφαμε κάπου εδώ, επιστρέφει και πάλι ως Mighty Stef αλλά αυτή τη φορά μαζί με τους Βαπτιστές του, μπάντας που φτιάχτηκε για το συγκεκριμένο album με μέλη από τρία δουβλινέζικα και βερολινέζικα συγκροτήματα: (Humanzi, Howlin Dowlin και The Last Tycoons). Ο ίδιος ο Stef ταξίδεψε μέχρι το Βερολίνο, μιας και η συνήθεια του να γράφει τους δίσκους του σε διαφορετικές πόλεις, επέβαλε το γεγονός να μεθύσει μέχρι τελικής πτώσεως στα μπαρ της Γερμανίας να βαφτιστεί με αθέατο ρομαντισμό και να εκτελέσει το τελευταίο του πρότζεκτ. Έτσι αν το Τhe Sins Of Sainte Catherine του 2007 ηχογραφήθηκε στο Montreal, το 100 Midnights του 2009 στο Δουβλίνο, το TMS and the Baptists που κυκλοφόρησε στο τέλος της περσινής χρονιάς έγινε εξ’ ολοκλήρου στην πόλη που διοικεί η μεγαλύτερη σκύλα της Ευρώπης.
Με παραγωγό μια πανκόβια παλιοκαραβάνα, (Tom Schwoll), ο Stef και οι Βαπτιστές του ξεκινούν τον δίσκο με μια Dylanική γκοσπελιά επικαλόντας τον Ιωάννη τον Βαπτιστή για άφεση αμαρτιών κάτω από το άγιο νερό. Απ’ την άλλη βέβαια η βραχνή φωνή του Stef κατά βάθος φωνάζει για την κόκκινη φωτιά που θα ξεδιψάσει το λαρύγγι του προερχόμενη από την αγία Ιρλανδία και τα πράσινα μπουκάλια της. Διότι αν το John the Baptist part 1, ζητάει συγχώρεση, το We want blood που ακολουθεί ζητάει αίμα με στίχους αναφερόμενους στην οικονομική κρίση που περνάει η Ιρλανδία και ολόκληρος ο πλανήτης. Ο Stef τα χώνει στα αναίμακτα πολιτικά καθίκια με μια σουρωμένη μουσική μπαλαλάικα δίνοντάς σου την αίσθηση πως χιλιάδες μπεκρήδες ξεμύτησαν έξω από τα μπαρ με τα μπουκάλια στα χέρια έτοιμοι να σπάσουν και να πάρουν κεφάλια. Το Blood and Whiskey, που κατά περίεργο τρόπο τους στίχους δεν έγραψε ο Stef αλλά ο ντράμερ του Brian Gallagher, άλλο νηφάλιο καλόπαιδο κι αυτό, βρωμοκοπάει μπαρίλα, αίμα, ουίσκι, συκώτι λίγο πριν τρυπήσει και σύρσιμο στο πάτωμα κάτι σαν τις κιθάρες και το ακορντεόν που το τραβάνε σαν αλλυσίδες. Ο Murphy ερμηνεύει σαν Tom Waits στα νιάτα του και όλα τα όργανα δηλητηριάζουν κεφάλια και μνήμες. Στο Georgia Girl καθώς και στο Hollywood, ο mr Mighty Stef ταξιδεύει στην αγαπημένη του Νέα Υόρκη. Στο πρώτο για να βρεί το κορίτσι και στο δεύτερο για να επισκεφθεί το μέρος των αστέρων και να τραγουδήσει πόσο το σιχαίνεται. Ρυθμικά roadie κομμάτι το πρώτο, country-φολκ γρεζιασμένη μπαλάντα το δεύτερο. Καθώς στον Ιωάννη τον Βαπτιστή μέρος πρώτον η άφεση αμαρτιών ήταν αναγκαίο κακό, στο μέρος δεύτερον ο Murphy με μια κιθάρα εξιστορεί μια ιστορία κάτω στο Τέξας γεμάτη δολοφονίες, καθάρματα συζύγους, διεφθαρμένα ρεμάλια, μπάτσους που σπάνε στο ξύλο ύποπτους, πτώματα μέσα σε βαν και το κεφάλι του Ιωάννη στο πιάτο. Σαν ιστορία βγαλμένη απ’ τη Βίβλο μοιάζει μόνο που μετράει τις αμαρτίες της στις μέρες μας. Με μια γουέστερν κιθάρα και μια θεατρική ερμηνεία το Social Science τα λέει για το φαίνεσθαι των ανθρώπων και για εκείνους που δεν λοξοδρομίζουν, αυτούς που πια χαρακτηρίζονται γραφικοί, αυτούς που στο επόμενο Jeffrey Lee Pierce λέει την ιστορία ενός ζευγαριού που αγαπήθηκε, μισήθηκε, τα διέλυσε, τα μόνιασε και τώρα το μόνο που θέλει είναι να καθίσει στη βεράντα να συγχωρέσει ο ένας τον άλλον ακούγοντας τα τραγούδια του Jeffrey Lee κι όπως λέει κι ο Stefan, «Θα καθίσουμε αγκαλιασμένοι σφιχτά, θα πιούμε αυτό το μαγικό υγρό θα τραγουδήσουμε τραγούδια του Jeffrey Lee κι ο κόσμος μπορεί να καεί μέσα στις φλόγες της αγάπης μας». Φαντάσου την εικόνα κι έχεις ένα από τα πιο ερωτικά παρακμιακά τραγούδια των τελευταίων χρόνων. Ο δίσκος κλείνει κάτω σ’ ένα λίμάνι όπου όλα τα φώτα του είναι κλειστά, (The Harbour Song). Μετά από μπελάδες, έρωτες, περιπέτειες, αμαρτίες, συγχωρέσεις και μεθύσια, τα πάντα καταλήγουν στην ηρεμία, στο δικό σου φευγιό, στο φόβο, την αγάπη, την τρέλα, το κλείσιμο πίσω από την ιστορία, την ησυχία.

Λοιπόν, η Βίβλος λέει πως ότι εγένετο στο σκοτάδι θα ξαναβρεθεί στο φως και αν η Βίβλος λέει πως δεν πρέπει να αμφισβητείς τα πράγματα, μερικές φορές κάποια από αυτά και κάποιοι άνθρωποι, εξαφανίζονται μέσα στη νύχτα και δεν ακούς κουβέντα πάλι γι’ αυτούς. Φέρτε μου λοιπόν, όχι το κεφάλι του Αλφρέντο Γκαρσία αλλά του Ιωάννη του Βαπτιστή για να νιώσω λίγο καλύτερα.

The Mighty Stef myspace

The Firstborn is Dead Recordings myspace

by Arturo Bandini

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s