Γράσσο…κι άγιος ο θεός της φωτιάς

Τιμή και δόξα στο γράσσο, στις κιθάρες που δεν σταματάνε ποτέ, στα κλεμμένα ριφάκια που δεν τα νοιάζει αν είναι κλεμμένα και στις διασκευές από παλιά νέγρικα μπλουζ. Τιμή και δόξα στους Ramones, στον Link Wray, στον Rudi, στον Greg, στον Lux και σ’ όλους τους μακαρίτες που δεν άλλαξαν πλευρά όπου κι αν πήγε η μουσική. Τιμή και δόξα στην άσωτη ζωή, στα γραφικά μας βράδια που όταν οι άλλοι τρέχουν στα bios και στις καρύτσαινες, εμείς πεισματικά ανεβαίνουμε τα σκαλιά του Closer, απόμεροι στην Ιπποκράτους, για ν’ ακούσουμε μέσα απ’ το βελούδινο υπόγειο του Ροβεσπιέρου που ζει ακόμα ο Nicky Sudden, ιστορίες χαλασμένες. Τιμή και δόξα στην Αυστραλέζικη σκηνή χρόνια τώρα, στα γκαράζ κορίτσια, τα πιο τίμια απ’ όλα, στους άφραγκους μεθυσμένους που γυρνάνε χαμένοι γύρω απ’ τα Εξάρχεια με ένα μπουκάλι μπύρας στο χέρι, ψάχνοντας κάπου να βρούνε να πιούνε. Τιμή και δόξα τέλος στους φίλους που είναι μακριά και ακούμε τα ίδια σκατά, γράφοντας, μεθόντας, χορεύοντας με αυτά, μακριά κι αγαπημένοι. Πέντε τραγούδια από το παρόν κι ένας δίσκος ξεχασμένος από το παρελθόν σε τούτο το ποστ παρουσίασης με μπόλικα γκάζια….


Cut In the Hill Gang…Fuck the people / Revolution

from the album «Mean Black Cat», 2010, Stag -O – Lee records

Στο δεύτερο album του, ο πάλαι ποτέ frontman των Soledad Brothers, Johnny Walker, διασκευάζει άπαντες. Από τους MC5 μέχρι τον Mighty Hannibal στην κομματάρα: «The Right to love you» κι από τον John Lee Hooker μέχρι τον Jeffrey Lee Pierce στο μοναχικό «Promise me» του Fire of Love. Η γκαραζομπλουζιά πάει κι έρχεται, οι διασκευές σε γυρνάνε στα αυθεντικά και εκεί που είναι η μεγάλη μαγκιά του στο δίσκο είναι όταν καταφέρνει να κάνει ένα τραγούδι το «Fuck the people» των Kills, (κομμάτι που είχε κυκλοφορήσει ως εφτάιντσο το 2003), μαζί με το πασίγνωστο «Revolution» των Spacemen 3. Επίκαιρο όσο ποτέ και στο δέσιμο όλο το χαρτί, στιχουργικά και μουσικά. Επόμενο album για τους Cut in the Hill Gang αναμένεται μες στη χρονιά αλλά αυτή τη φορά στο label του Jack White και στη γνωστή Third Man Records.


The Fuzztones…Set me Straight

from the album «Preaching To The Perverted», 2011, Stag -O – Lee records
Για όσους δεν το πήραν γραμμή οι Fuzztones κυκλοφόρησαν δίσκο. Ο Rudi κλέβει ως συνήθως τους Stones, τους 13 Floor Elevators, τους Stooges, τους Doors, το βρακί της γειτόνισσάς μου που έχει τα μισά του χρόνια, αλλά πάνω απ’ όλα κλέβει τον εαυτό του και φτιάχνει ένα album ανέλπιστα καλό που οι συνθέσεις του σε πάνε στα παλιά τα καλά τα χρόνια του 80 και στα καλύτερα ακόμα πίσω του 60. Τι άλλο να ζητήσεις από ένα καθίκι που το ακολουθείς χρόνια τώρα σε ότι κι αν κάνει; Άσε που είναι κι απ’ τα καλύτερα του. Το Set me Straight απόλυτο κομμάτι για να την πέσεις σε τίμιο κορίτσι, και μάλλον καταλαβαίνεις τι εννοώ έτσι;… το γύρισμα στο τέλος όργιο κανονικό. Και πάλι απ’ την Stag -O – Lee που αξίζει να ψαχτεί κάποιος μαζί της.


Dan Sartain…Fuck Friday Fuck Saturday Fuck Sunday

from the forthcoming 7″, «Fuck», 2011, One Little Indian Records

Τι χρειάζεται για να γίνεις Ramones στη θέση των Ramones; Μοναχά 58 δευτερόλεπτα, στίχους που λένε: «Sunday you have a barbeque with a bunch of fucks that look like you…Fuck Friday, Fuck Saturday, Fuck Sunday, Fuck You!!!» καμιά εισαγωγή, δυο τρία ουουου, κιθάρα και ντραμς να κοπανάνε κι έχεις το κομμάτι, χωρίς φανφάρες, με περίσσια οργή κι έτοιμο για κυκλοφορία. Ο κοκαλιάρης μας Sartain, θα κυκλοφορήσει τούτο το εφτάιντσο μέσα στην record store day όπου όλοι ήδη κάνουμε τις προετοιμασίες μας για τα ποθητά σιγκλάκια…(καταραμένη φτώχια). B side στο single θα είναι τούτο.


Bonsai Kitten…Please Mr. Jailer

from the album «Done with Hell», 2011, Wolverine Records

Psychobiliά και το κορίτσι δεν μασάει μία. Κάποτε είχαμε Detroit Cobras, είχαμε και Bellrays, αστα να πάνε, τώρα έχουμε Bonsai Kitten. Ένα Χατόρι Χάνζο στα χέρια του, μια φούστα κολεγίου που κρύβει άλλα μαχαίρια και μια κόλαση που τέλειωσε μαζί της. Δέκα τραγούδια κάτω από μια φούστα. Μοναχά απ’ το εξώφυλλο καταλαβαίνεις τι γίνεται. Κι επειδή δεν με νοιάζει και καθόλου το hype μάλλον είναι στα πιο αγαπημένα μου album για τούτη τη χρονιά. Santa Carol για σένα είναι τούτο, πρέπει να τ’ ακούσεις. Κάποτε είχαν διασκευάσει το Poison του Alice Cooper και το Too Drunk to Fuck ξέρετε ποιών, εδώ όμως οδοστρωτήρας κανονικός…σκατά δεν την απέφυγα τη λέξη οδοστρωτήρας. Και να σκεφτείς πως είναι από Βερολίνο μεριά…άντε και λίγο Τόκυο…ανωμαλία ε;
Bonsai Kitten myspace

Mother and Son…It Won’t be long

from the single «It Won’t be long», 2011, Impedance records

κατεβάστε το επίσημα

Εδώ δεν έχω να πω τίποτα, απλά θα σας παραπέμψω στο ιστολόγιο του φίλου saunterer που με έβαλε στη πρίζα μαζί τους. Γαμημένο ντουέτο είναι βλέπεις από τη χώρα των καγκουρό. Αντιστέκεσαι; Διαβάστε εδώ κι ακούστε άλλο ένα κομμάτι τους…ίσως το καλύτερο αυτού του ντεμπούτου που μου έδωσε μια πάσα για να θυμηθώ ένα ξεχασμένο δίσκο που κυκλοφόρησε το 1990 από τη Music Maniac. Ψηλέ ξέρεις με τι θα κόλλαγα το Hanging Tree αν με άφηναν να καθίσω πάνω από δυο πικαπ με τα ποτά μου πληρωμένα?

Mother and Son myspace

Impedance Records

The Ultraviolets…Changing Times

from the album «Changing Times», 1990, Music Maniac records

Πάτα να παίξει το κομμάτι κι εγώ θα σου γράψω την ιστορία των Ultraviolets όπως οι ίδιοι την περιέγραψαν στο πίσω μέρος του βινυλίου. «Η φιλία μας ξεκίνησε όταν είδαμε πως είχαμε μια μεγάλη αγάπη για τα ναρκωτικά. Καθόμασταν και φτιάχναμε απαίσιους ήχους με τις κιθάρες μας. Μετά από μια εβδομάδα όπου παίρναμε χάπια συνέχεια αποφασίσαμε πως έπρεπε να φτιάξουμε μια μπάντα, το μόνο που μας έμενε ήταν να μάθουμε να παίζουμε. Η μπάντα φτιάχτηκε μέσα στα κεφάλια μας αλλά ποτέ δεν τα παρατήσαμε. Αυτό είναι όμως και το απίστευτο αν σκεφτείς όλες αυτές τις πόρτες με τα σκατά που περάσαμε μέχρι να φτάσουμε εκεί. Μιλάω για διαβολικές γυναίκες, προβλήματα με ναρκωτικά και συλλήψεις, πολλές αλλαγές στα μέλη κι ένα σωρό άλλα πράγματα που μας κράτησαν μακριά. Είχα έναν τύπο κάποτε που μου είχε πει ότι η ζωή του καταστράφηκε επειδή δεν του επιτρέψαμε να συνεχίζει να παίζει μαζί μας»…Οι Ultraviolets αν δεν με απατά η μνήμη μου μόνο αυτό το album έφτιαξαν και μετά η μουσική ζωή τους ξέχασε στη λήθη…

Γι’ αυτό σου λέω γράσο κι άγιος ο Θεός της Φωτιάς! Όσο για σένα…κάτσε κι ασχολήσου με την μουροχαβλιά που έφτιαξαν οι Radiohead…πάω να βάλω το Staight Ahead αν υπακούσει το πικαπ μου…κι αν δέν…

…το έχουμε και σε σιντι…

by Arturo Bandini

Advertisements

5 responses to “Γράσσο…κι άγιος ο θεός της φωτιάς

  1. Μπάχαλος των Εξαθλείων

    Έτσι μπράβο, γαμώ το bios και την εναλλακτικούρα

  2. λαμβάνει! over over…

  3. κλικαρω να σχολιάσω και μπαμ κατω απο σχόλιο του saunt(what’s up bro?),και ξεχνάω τι ήθελα να πω.
    τέλος πάντων, όλοι τους εξΑιρετικοι όπως λέμε στα μερη μας

  4. πωπω τί άρθρο! αναρθρο με άφησε. Καταρχάς εσύ είσαι ο νέος Allen Gingsberg! Ποιο ουρλιαχτό, «Άγιος ο Θεός της φωτιάς», τσ τσ ούτε η αποκάλυψη του Ιωάννους. Ναι σκατά στην εναλλακτικούρα, σκατά, εμείς η ελίτ του βινυλίου, εμείς που ζούμε σα λιοντάρια στου closer τα στενά. Σκατά στο bios, σκατά στους radiohead εδώ γράσσο και μαγκιά. Μπράβο!
    Μόνο πρόσεξε μήπως με το πολύ γράσσο λερώσεις το πουκαμισάκι σου και το νου σου στις χορδές μήπως σπάσεις κανα νύχι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s