Το Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου

ΟΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΤΑΙΝΙΕΣ

Νο 47
Cet Obscur Objet du Désir, 1977, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Luis Buñuel

Στην τελευταία του ταινία ο μεγάλος Luis Buñuel αφήνει για λίγο το σουρεαλισμό που τον καθιέρωσε και φτιάχνει την πιο βατή αλλά και γοητευτική ταινία του, μια ταινία που δεν μπορείς να ξεκολήσεις από πάνω της ούτε λεπτό. Και στα ογδόντα του σχεδόν χρόνια επιλέγει να ασχοληθεί με τον διάβολο που κρύβεται ανάμεσα σε καθε ζευγάρι γυναικεία σκέλια. Αλλά αυτή τη φορά κάτω από ένα διαφορετικό πρίσμα που δεν έχει καμία σχέση ούτε με τη Viridiana αλλά ούτε και με την Ωραία της Ημέρας, όπου και στα δυο η γυναίκα ήταν περίπου το απροστάτευτο είδος.

Ποτέ άλλοτε στην ιστορία του σινεμά ο Διάολος δεν φόρεσε μια τέτοια μάσκα που να ανακατώνει την αθωώτητα με την πρόκληση, τον ερωτισμό με την ψυχρότητα, το κρύο με το ζεστό και το ναι με το όχι, σ΄ένα τέτοιο μείγμα που μπορεί να σου σκάσει το στομάχι και να σου προκαλέσει ένα τέτοιο πρήξιμο που να ξεκινάει απ΄τα ούμπαλα και να σου φτάνει μέχρι τ΄αφτιά. Γι΄αυτό και ο πανέξυπνος Luis Buñuel σκέφτηκε το ιδιοφυέστατο τέχνασμα να χρησιμοποιήσει για το ρόλο της Conchita (περί ου ο λόγος) δυο διαφορετικές ηθοποιούς: την πανέμορφη και ντελικάτη γαλλίδα Carole Bouquet και την φλογερή σπανιόλα Angela Molina. Αυτή η σατανική γυναίκα λοιπόν με την διπλή υπόσταση και μορφή που μπήκε στη ζωή του γερομπαμπαλή Mathieu (τον υποδύεται ο αγαπημένος του Buñuel,  Fernando Rey) σαν καμαριέρα, θα τον φτάσει στα όρια της υπομονής και της τρέλας τόσο πολύ που να μην μπορεί να την στείλει από κει πού΄ρθε παρόλα τα χουνέρια που θα του κάνει. Η Conchita τον διαβεβαιώνει ότι οσονούπω θα του δοθεί ολοκληρωτικά, αυτός της τα δίνει όλα, λεφτά, σπίτι, ταξίδια, την ακολουθεί παντού αλλά αυτή όλο του ξεγλιστράει και το αποτέλεσμα είναι μονίμως το ίδιο: πήδημα γιοκ! Τα αγαθά (το ξεπαρθένεμα δηλαδή, καθώς του αποκαλύπτει ότι είναι και παρθένα, κάτι που τον φτιάχνει ακόμα περισσότερο) κόποις κτώνται. Και στην τελική πράξη του δράματος, και μόλις της γράφει το σπίτι στην Ανδαλουσία, τον στέλνει αδιάβαστο. Του φέρνει τον γκόμενο, με τον οποίο μάλιστα το κάνει μπροστά του, και του σούρνει τα εξ αμάξης. Η κατάληξη αναπόφευκτη: τη κάνει ασήκωτη απ΄το ξύλο και όλα φαίνονται ότι τελειώνουν εδώ. Αμ δε! Την τελική λύση θα τη δώσει η διεθνής τρομοκρατία, μιας και ο φανατισμένος αναρχικός Buñuel μόνο αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να επιλέξει για να κλείσει μια για πάντα μια ιστορία που δεν φαίνεται να μην κλείνει με τίποτα. Και αν θέλετε να το δείτε σε συμβολικό επίπεδο, το ατέλειωτο ερωτικό γαϊτανάκι μεταξύ της μπουρζουαζίας (ο πλούσιος Mathieu) και των μικροαστών (η φτωχή Conchita) θα κλείσει μόνο όταν η τρομοκρατία θα δώσει με τον τρόπο που μόνο αυτή ξέρει το οριστικό τέλος σ΄αυτή τη φαυλότητα και την υποκρισία, όπου τα δυο εμπλεκόμενα μέρη (μπουρζουαζία και μικροαστισμός) ορέγονται το ένα να κατακτήσει το άλλο και το ένα να πάρει τη θέση του άλλου στην απόλυτη εξουσία του Έρωτα.

Η ταινία θα προταθεί για όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης αλλά δε θα καταφέρει να το πάρει (κάτι που είχε γίνει με την Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας το 1972) και καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου, μιας και στηρίζεται, πολύ χαλαρά όμως, στο μυθιστόρημα The Woman and the Puppet του Pierre Louÿs).

posted by Vertigo


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s