Περιπέτεια στον Παγωμένο Βορρά

ΟΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΤΑΙΝΙΕΣ

Νο 43
Map of The Human Heart, 1993, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Vincent Ward

Μ’ ένα Άρλεκιν ξεχνιέσαι. Αυτό το παλιό διαφημιστικό σλόγκαν θυμάμαι ότι μου ήρθε στο μυαλό όταν πριν από αρκετά χρόνια διάβασα την περίληψη αυτής της καταπληκτικής ταινίας σε κάποιο τηλεοπτικό περιοδικό προσπαθώντας να αποφασίσω τι θα δω εκείνω το βράδυ στην τηλεόραση. Ο καλός Θεός του κινηματογράφου (και τα κανάλια) φρόντισαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο κι έτσι, χωρίς να το περιμένω, είδα μια ταινία που από τότε, σχεδόν δεκαπέντε χρόνια τώρα, δε μου ξεκόλησε ποτέ απ’ το μυαλό. Και όταν πριν από μερικά χρόνια την ξαναβρήκα και την είδα, με τον ίδιο ενθουσιασμό, αποφάσισα ότι αξίζει να μπει σ’ αυτήν τη λίστα.

Το Map of the Human Heart είναι μια ταινία παράδειγμα προς μίμηση. Και πιο συγκεκριμένα για το πως μια αισθηματική ταινία μπορεί να είναι τόσο όμορφη χωρίς να είναι μελό. Πρόκειται για ένα ανεξερεύνητο διαμάντι που αξίζει να το ψάξει κανείς, ακόμα και οι πιο φανατικοί πολέμιοι των αισθηματικών ιστοριών στον κινηματογράφο όπως εγώ. Και ακόμα και οι πιο συγκηνιτικές στιγμές της ταινίας δεν έχουν να κάνουν με το ερωτικό κομάτι της ιστορίας αλλά μπορούν να εντοπιστούν στην απόδοση της φρίκης του πολέμου μέσω μιας καταπληκτικής σκηνής που αναπαριστά τέλεια το βομβαρδισμό της Δρέσδης, αλλά και στο εκπληκτικό τέλος που συνδιάζει το κάτασπρο και μοναχικό τοπίο του παγωμένου Βορρά με το τελευταίο ταξίδι του κεντρικού χαρακτήρα πάνω σε ένα κομάτι πάγου που ξεκολάει και  τον οδηγεί στο τέλος. Το κομάτι του πάγου είναι η σχεδία και η παγωμένη θάλασσα είναι ο Αχέρωντας που θα τον υποδεχτεί, όπως περίπου και στον Νεκρό του Τζάρμους.

Ωστόσο ο ελληνικός τίτλος δεν αποδίδει εξ ολοκλήρου την αλήθεια. Και αυτό γιατί ένα μόνο μέρος της δράσης εξελίσεται στα παγωμένα τοπία του καναδικού βορρά με πρωταγωνιστές μια φυλή εσκιμώων αποκομένων απ’ τον πολιτισμό. Και πιο συγκεκριμένα η αρχή και το τέλος. Πρόκειται για την ιστορία ζωής ενός εσκιμώου, του Άβικ, που με κίνητρο την παιδική του αγάπη για τα αεροπλάνα και τους χάρτες θα ξεκινήσει ένα μακρύ ταξίδι κατ΄αρχήν στον Καναδά και στη συνέχεια στην Ευρώπη για να ζήσει τον έρωτα και τον πόλεμο ανακατεμένα και αδιαχώριστα. Και αφού έζησε τόσα πολλά, τελικά επέστρεψε στον τόπο του για να καταντήσει κάτι σαν τον τρελό του χωριού περίπου, που αφηγείται στους περαστικούς την ιστορία των χαρτών της περιοχής και πως αυτοί φτιάχτηκαν. Και επειδή όμως, όπως λέει και το άσμα, «τι κρύβει μέσα το μυαλό ενός τρελλού δεν ξέρεις» κανείς δεν έχει την περιέργεια να χασομεράει για να ακούσει την ιστορία αυτού του ανθρώπου που είναι γεμάτη με τόσες αναμνήσεις από τη συμμετοχή του στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά και από έναν έρωτα που θα ευδοκιμήσει μόνο για πολύ λίγο και τελικά θα σβήσει μια για πάντα μένωντας λειψός και ανεκπλήρωτος. Ας ακούμε καμιά φορά τους τρελούς. Ίσως να τρελάθηκαν απ’ τα τόσα πολλά πού έζησαν και το ευαίσθητο μυαλό τους να μην μπορεί να τ’ αντέξει.

 posted by Vertigo


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s