Τα Πουλιά

ΟΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΤΑΙΝΙΕΣ

Νο 42
The Birds, 1963, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Alfred Hitchcock


Τι φόβο μπορεί να προκαλέσουν ένα μάτσο από αθώα πουλιά; Έλα ντε! Ας υποθέσουμε ότι βρίσκεστε σ’ ένα δωμάτιο και ξαφνικά απ’ το παράθυρο μπαίνουν κατά λάθος δυο σπουργίτια. Δε μιλάω ούτε για κοράκια, ούτε για γεράκια ή άλλα αρπακτικά. Δυο αθώα σπουργιτάκια γαμώτο! Θα προσπαθήσετε να τα διώξετε. Η λογική λέει ότι αυτά θα χαλάσουν τον κόσμο εκεί μέσα επειδή τα καημένα φοβούνται. Πέστε μου όμως ειλικρινά. Σ’ όλον αυτό το χαμό δε θα σας περάσει απ’ το μυαλό ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να σας την πέσουν και να σας βγάλουν τα μάτια; Κι ας ξέρετε ότι δε θα το κάνουν ποτέ. Ελάτε, ομολογήστε το! Εμένα πάντως αυτό μου ΄ρχεται. Εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγαλοφυές εύρημα αυτής της ταινίας. Και τι δεν έχουμε δει στον κινηματογράφο από ζώα που ξαφνικά τρελαίνονται ή μεταλλάσονται και μακελεύουν κόσμο και κοσμάκη. Καρχαρίες, πιράνχας, κροκόδειλους, αράχνες, καβούρια, ανακόντες και πάει λέγοντας. Μόνο αυτός ο κρυφοψυχάκιας ονόματι Άλφρεντ Χίτσκοκ ο Μέγας θα μπορούσε να φτιάξει μια τέτοια ταινία με πουλιά. Κάθε λογής πουλιά. Αλλά όχι αρπακτικά και μεγάλα. Αντιθέτως μικρόσωμα και φιλειρηνικά. Γλάρους, μάινες, ωδικά και άλλα τέτοια συνήθως ήρεμα και πάντα φοβισμένα. Αυτή η ταινία, έτσι όπως την κατάλαβα εγώ, συμβολίζει το φόβο του ανθρώπου όχι για το άγνωστο ή το δεδομένα απειλητικό όπως άλλες του είδους της. Αλλά για το αναπάντεχο. Το κάθε τι που σού ΄ρχεται από κει που δεν το περιμένεις. Αυτό που ποτέ δε θα υπολόγιζες ότι θα απειλήσει να σου καταστρέψει την ηρεμία σου ή την δουλειά σου ή τις ανθρώπινες σχέσεις σου ή τέλος να σου πάρει την ίδια σου τη ζωή.

Αλλά και στα υπόλοιπα σημεία της αυτή η ταινία είναι πανέξυπνη. Σάουντρακ απουσιάζει. Ο συνήθης ύποπτος Bernard Herrmann αναλαμβάνει την ηχητική επένδυση του φιλμ αλλά αλλά δεν παρουσιάζει μουσική. Μόνο παφλασμούς κυμάτων, ήχους του ανέμου, κανένα ελαφρύ παραθαλάσσιο αεράκι να ανακατεύει τα μαλλιά της Tippi Hedren. Αλλά και όταν ξεσπάει το κακό στη φιλειρηνική κοινότητα του Bodega Bay οι ήχοι των πουλιών από μελωδικά ή καμία φορά εκνευριστικά τιτιβίσματα γίνονται εφιαλτικά κρωξίματα, ενισχυμένα μάλιστα με τη συμβολή της ηλεκτρονικής τεχνολογίας της εποχής. Η ατμόσφαιρα δεν είναι ούτε σκοτεινή, ούτε εφιαλτική όπως στις άλλες ταινίες τρόμου. Η θάλασσα είναι πάντα γαλήνια. Ο ουρανός καθαρός. Η ζωή ήσυχη και οι άνθρωποι καλοσυνάτοι. Τίποτα δεν προμυνήει το κακό. Τίποτα δεν το δικαιολογεί. Και ακόμα περισσότερο τίποτα δεν εξηγείται. Ο οποιοσδήποτε θα έδινε μια εξήγηση ή στο τέλος ή στην αρχή. Θανατηφόρος ιός, εξωγήινη δύναμη ή κάτι άλλο; Τίποτα! Η ταινία τελειώνει και σε αφήνει να απορείς για το τι στο διάολο έπαθαν αυτά τα πουλιά. Δε θα το μάθεις ποτέ. Οι πρωταγωνιστές ήρεμοι, ευγενικοί, αθώοι, όμορφοι. Της καλής κοινωνίας. Χωρίς πάθη και ατέλειες. Αστοί κανονικοί που ζουν την αδιατάρακτη ζωή τους με τη δουλειά τους, τα ταξιδάκια τους, τα εξοχικά τους. Γιατί να το πάθουν αυτό; Τι μας έκαναν; Κάνουν τη ζωή που έκανε και ο ίδιος ο Χίτσκοκ. Ήρεμη και οικογενειακή. Κι όμως ο Χίτσκοκ στρέφεται εναντίον τους σα να θέλει να πολεμήσει και να διαταράξει και τη ζωή των ηρώων του αλλά και κατ’ επέκταση και τη δικιά του ζωή.

posted by Vertigo


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s