Ο Κρουπιέρης

ΟΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΤΑΙΝΙΕΣ

Νο 41
Croupier, 1998, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Michael Hodges

Δυο οι μεγάλες στιγμές του άγγλου Mike Hodges. Η μια στην αρχή της καριέρας του και η άλλη στη δύση. Δηλαδή το κλασσικό Get Carter του 1971 με τον Michael Caine (η πρώτη του ταινία) που θεωρείται και η κορυφή του. Εγώ όμως αγάπησα περισσότερο αυτήν εδώ που είναι η προτελευταία του. Ενδιάμεσα το τίποτα. Συμπτωματικά ή όχι και οι δυο ακολουθήθηκαν από ισάριθμες ταινίες-προσπάθειες να τις επαναλάβει. Μετά το Get Carter ακολούθησε το Pulp, πάλι με τον Michael Caine και μετά τον Κρουπιέρη ακολούθησε το I’ll Sleep When I’m Dead που είναι κόπια του Get Carter. Και βέβαια ο Κρουπιέρης θα μας μείνει ανάμεσα στα άλλα σαν ο πρώτος σημαντικός ρόλος του Clive Owen, του ηθοποιού που πάντα πίστευα ότι θα γινόταν ο καλύτερος James Bond μετά τον Sean Connery.

Ο Hodges λοιπόν σκέφτηκε να φτιάξει ένα καθαρόαιμο νουάρ, με την παλιά συνταγή αλλά τοποθετημένο στο σήμερα. Έτσι τα υλικά είναι γνωστά. Η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο είναι εδώ. Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι συγγραφέας, πέρα για πέρα αντισυμβατικός και αποτυχημένος. Το σύστημα του ζητάει να γράψει αηδίες. Το αποτέλεσμα; Δεν έχει μία. Εκ πρώτης όψεως μας φαίνεται φλώρος. Βαμένο ξανθό μαλλί, ντύσιμο ανάλογο. Τα ράσα όμως δεν κάνουν τον παπά. Και τα πάντα θα αντιστραφούν όταν μια δουλειά που θα πιάσει αναγκαστικά θα του ξαναφέρει στην επιφάνεια ένα παλιό πάθος και ένα σκοτεινό παρελθόν που ήθελε να αφήσει πίσω του μια για πάντα. Τον τζόγο που κάποτε στη Νότιο Αφρική παραλίγο να τον καταστρέψει. Και εδώ αρχίζει το μεγάλο παιχνίδι. Όχι με τον υπόκοσμο, ούτε με τον τζόγο αυτό καθαυτό. Αλλά με την ψυχολογία του και τον εαυτό του. Έτσι η ταινία από αστυνομικό νουάρ όπως θα περίμενε κανείς μετατρέπεται κατά βάθος σ’ ένα ψυχολογικό νουάρ. Ο εχθρός του είναι ο εαυτός του που αρχίζει να αλλάζει μιας και ο εθισμός έρχεται να γίνει παρών και να τον καταπιεί ξανά. Πρώτο σύμπτωμα η σχέση του με τη γκόμενά του που πάει απ’ το κακό στο χειρότερο. Και δεύτερο και πιο επικίνδυνο μια καινούργια γυναίκα που μπαίνει στη ζωή του και του ρίχνει την ιδέα. Να βοηθήσει να ληστέψουν το καζίνο που δουλεύει. Όχι, δεν υπάρχει πουθενά καμιά παγίδα. Ούτε η τύπισσα είναι η femme fatale με την κλασσική έννοια των παλιών νουάρ, αν και στην αρχή κάπως έτσι εμφανίζεται. Κατά βάθος είναι κάποια που απλά χρειάζεται τα λεφτά γιατί έχει μπλέξει. Και αυτός θα πάρει δέκα χιλιαρικάκια μπροστά κι άλλα δέκα πίσω. Αυτό είναι. Και μετά τέρμα. Θα φύγει απ’ το καζίνο γιατί καταλαβαίνει ότι τον καταστρέφει. Και κοντά σ’όλα αυτά θα του μείνει και μια ωραία κληρονομιά. Πνευματική αυτή τη φορά. Η όλη ιστορία θα του φορτίσει εκ νέου τις μπαταρίες της έμπνευσης και τις παραστάσεις που ζει θα τις περάσει στο χαρτί για ένα καινούργιο βιβλίο που περίμενε πάντα να γράψει. Το βιβλίο της ζωής του και όχι οι σαπουνόπερες που του ζητάνε οι εκδότες.

Μπράβο ρε Michael καλά τα κατάφερες, έφτιαξες ταινιάρα. Λίγο πιο μάστορας στην ψυχολογία και την ατμόσφαιρα να ήσουνα και ο Κρουπιέρης θα ήτανε το τέλειο νουάρ των 90ς.

posted by Vertigo

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s