Gran Torino

ΟΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΤΑΙΝΙΕΣ

Νο 39
Gran Torino, 2008, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Clint Eastwood

Τι ωραίος τρόπος για να σταματήσεις την ηθοποιΐα. Με έναν θρίαμβο. Με έναν προσωπικό απολογισμό, με μια ταινία ολοκληρωτικά δικιά σου που να δείχνει τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις τον κόσμο, τη ζωή, τους ανθρώπους, τη χώρα σου, τα πάντα. Και να το λες κιόλας. Κύριοι, εγώ μετά απ’ αυτό τέρμα, δε θα ξαναδείτε τη μούρη μου στο πανί! Κι έτσι κλείνει μια πορεία 45 χρόνων, από τότε που ο Σέρτζιο Λεόνε ο Μέγας τον περιμάζεψε χαϊβάνι που δεν τον ήξερε ούτε η μάνα του κι από κεί στη δημιουργία ενός ονόματος, στη δημιουργία μιας εταιρίας (της Malpaso που ακόμα και σήμερα στεγάζει τις ταινίες του) και μετά στη σκηνοθεσία (με ντεμπούτο του το απολαυστικό Play Misty For Me) και τέλος στις μεγάλες δημιουργίες των 90ς και των 00ς και τα όσκαρ. Και τώρα στα ογδόντα του το μεγαλειώδες κλείσιμο.

Το Gran Torino όμως είναι μια μεγάλη ταινία όχι μόνο γι αυτούς τους λίγο-πολύ συναισθηματικούς λόγους. Είναι μια μεγάλη ταινία γιατί είναι ένα κομμάτι της Αμερικής του σήμερα και των ανθρώπων που τη συγκροτούν. Με τις παραξενιές τους, τους φόβους τους, τις μισαλλοδοξίες τους (φυλλετικής ή θρησκευτικής προέλευσης) τις αναμνήσεις τους και όλα εκείνα τα κακά που θάβουν την ανθρωπιά που όλοι έχουν μέσα τους. Και που αυτή η ανθρωπιά καμιά φορά δε χρειάζεται παρά μόνο μια μικρή αφορμή για να βγει στην επιφάνεια και να μετουσιωθεί στην προσωπική θυσία ενός γεροπαράξενου, έστω και σαν κύκνειο άσμα. Ποτέ δεν είναι αργά, ακόμα και για τον αχώνευτο Walt Kowalski που έχει μαλώσει με όλους και με όλα, που όλοι τον έχουν κάνει πέρα, ακόμα και η οικογένειά του, και που κάθεται μόνος κι έρημος βρίζοντας τους πάντες και γυαλίζοντας την παρκαρισμένη του Gran Torino και μαζί μ’ αυτή τις αναμνήσεις του και τις αξίες του που αυτή συμβολίζει. Και η αφορμή έρχεται όχι απ΄τις αξίες της ίδιας του της χώρας αλλά από έναν μικρό ασιάτη γείτονα που μέχρι τώρα και αυτόν και τη φάρα του δεν ήθελε να τα βλέπει ούτε ζωγραφιστά. Έτσι είναι. Καμιά φορά η σπίθα έρχεται από κει που δε το περιμένεις και τότε έχει τη γλύκα της. Και τότε υπερασπίζεσαι το ξένο, το άλλο, το διαφορετικό και στρέφεσαι ενάντια στο δικό σου, το ίδιο με σένα. Γιατί η ανθρωπιά πάει μαζί με τη δικαιοσύνη.

Το Gran Torino δεν είναι ένας ύμνος εντάντια στο ρατσισμό. Είναι ένας ύμνος ενάντια στην αδικία. Γιατί εδώ τυχαίνει το δίκιο να είναι με το μέρος του μικρού σχιστομάτη. Που απειλείται όχι απ΄τους καθαρόαιμους αμερικανούς αλλά απ΄τους δικούς του. Και αυτό ο γέρος δεν το ανέχεται, δε μπορεί να το χωνέψει. Και η θυσία του είναι ένας τρόπος για να δείξει ότι είναι καλός όχι στους άλλους, αλλά πρωτίστως στον ίδιο του τον εαυτό.  Και να φύγει για το μεγάλο ταξίδι μ’ έναν θρίαμβο. Και μέσα απ΄αυτόν να δώσει και σε μας την ευκαιρία να αποχαιρετίσουμε τον μέγιστο της κινηματογραφικής Αμερικής, έστω και ως προς το σκέλος της ηθοποιΐας. Adios Κλιντ! Θα μας λείψει η φάτσα σου αλλά οι ταινίες σου ευτυχώς όχι ακόμα.

posted by Vertigo


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s