Τελευταία Εξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ

ΟΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΤΑΙΝΙΕΣ

Νο 38
Shawshank Redemption, 1994, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Frank Darabont

Πολλοί συγκρίνουν το Shawshank Redemption με το Green Mile. Θεματολογικά μοιάζουν, ίδιος σκηνοθέτης, ίδιος συγγραφέας (Στήβεν Κινγκ). Άρα έχουν και το δίκιο τους. Ας κάνουμε όμως την εξής υπόθεση. Τι θα ήταν το Green Mile χωρίς τον Tom Hanks; Ότι είναι και τώρα. Δηλαδή ψιλοπράματα. Τι θα ήταν το Shawshank Redemption χωρίς το δίδυμο Tim Robbins – Morgan Freeman; Απλά μέτριο. Τί είναι τώρα; Ταινιάρα! Για νά ΄μαστε ξηγημένοι, αυτοί οι δυο τύποι συνέβαλαν τα μέγιστα στην αξία αυτής της ταινίας. Αλλά επίσης μεγάλη είναι και η συμβολή του Darabont στη σκηνοθεσία. Πραγματικά πολύ μυστήριο τρένο τούτος εδώ ο τύπος. Τέσσερις μεγάλου μήκους ταινίες όλες κι όλες έχει κάνει σε 15 χρόνια και οι τρεις είναι διασκευές του Κινγκ. Δηλαδή, τα δυο προαναφερθέντα και το The Mist. Κάτι μου λέει ότι ο τύπος με μέσο τις παίρνει τις δουλειές και έχει χοντρό κονέ με τον διάσημο γραφιά. Και βέβαια ο Κινγκ με την ιστορία του. Όλα τέλεια. Άρα τι άλλο θες για να έχεις ένα αριστούργημα όπως αυτό;

Το τέλειο μείγμα δράμματος φυλακής, φιλίας και πόθου για την ελευθερία. Κυρίως αυτό το τελευταίο. Για το πως μπορεί το μυαλό να αντέξει εκεί μέσα και να μπορεί να κόβει ακόμα χιλιάδες στροφές. Γίνεται; Ναι, αν η έννοια της απόδρασης δεν είναι απλά ένα όνειρο αλλά ένα καλοδουλεμένο σχέδιο ενισχυμένο απ΄την υπομονή, την πίστη και τον απόλυτο πόθο για την ελευθερία που θες να την κατακτήσεις με κάθε κόστος, ακόμα κι αν χρειαστεί να κολυμπήσεις σε τόνους σκατά. Γιατί η ελευθερία δεν είναι κάτι άπιαστο για τον Andy Dufresne. Είναι κάτι συγκεκριμένο και μετουσιωμένο σ’ ένα παραθαλάσσιο σπιτάκι κάπου στο Μεξικό με θέα τον Ειρηνικό.

Άρα κατά τη γνώμη μου δεν πρέπει να ταυτιστούμε με τον ήρωα και να ευχόμαστε να αποδράσει επειδή είναι αδίκως φυλακισμένος. Γιατί η ταινία ξεκαθαρίζει ότι δεν σκότωσε αυτός τη γυναίκα του, ενώ η νουβέλα του Κινγκ όχι. Προσωπικά δε μ΄ενδιαφέρει καθόλου και υπό αυτήν την οπτική γωνία θα προτιμούσα να το αφήνει αναπάντητο. Δηλαδή δεν πρέπει να πάρουμε το μέρος του για λόγους ηθικής. Αν ήταν έτσι τότε θα έπρεπε να αποδρούν σ΄αυτή τη ζωή μόνο οι αθώοι, ενώ αντιθέτως οι ένοχοι θα έπρεπε να αποδέχονται στωϊκά τη μοίρα τους και την ενοχή τους και να σαπίζουν εκεί μέσα. Και φυσικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει στην πραγματικότητα. Πρέπει να νιώσουμε έναν άνθρωπο που απλά δεν αντέχει τη φυλακή. Όχι επειδή είναι αθώος και φραγκάτος. Θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν ένοχος και μπατίρης. Αλλά επειδή έτσι είναι ο χαρακτήρας του. Άρα θα πρέπει να εκλάβουμε αυτήν την ταινία σαν ένα ύμνο στην απόδραση και την ελευθερία σκέτα-νέτα. Πρέπει να την απογυμνώσουμε από οποιαδήποτε ηθική διάσταση που μπορεί ενδεχομένως ο Darabont να ήθελε να μας δώσει. Ενώ το αντίθετο γίνεται για παράδειγμα στον Φυγά όπου η όλη προσπάθεια του Χάρισον Φόρντ υποκινείται καθαρά από την αθωότητά του και την ανάγκη της απόδειξής της.

posted by Vertigo

Advertisements

One response to “Τελευταία Εξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ

  1. Πολύ ωραίο κείμενο για μια σπουδαία ταινία! Δεν έχω διαβάσει ακόμα το βιβλίο αλλά έχω δει τόσες φορές το φιλμ που φοβάμαι ότι αν το κάνω, δεν θα μου αρέσει…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s