Memento

ΟΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΤΑΙΝΙΕΣ

Νο 37
Memento, 2000, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Christopher Nolan

Μια απ’ τις αγαπημένες μου θεματολογίες στον κινηματογράφο είναι η αμνησία. Δώσε μου αμνησία και πάρε μου την ψυχή. Τόσο πολύ που φοβάμαι ότι κάποια στιγμή θα βυθιστώ κι εγώ στη μαγεία κάποιων απ’ τις ταινίες που την πραγματεύονται και θα ξεχάσω ποιος είμαι. Όταν τώρα την αμνησία την εντάξεις στον καμβά ενός αστυνομικού θρίλερ ακόμα καλύτερα. Και όταν όλο αυτό αποτελεί την καλύτερη ταινία του Nolan, που κατ’ εμέ μάλλον είναι ο σκηνοθέτης της δεκαετίας των 00ς, τότε τι άλλο θες.

Από κει και πέρα βέβαια το μεγαλύτερο ποσοστό της αξίας της ταινίας οφείλεται στην εκπληκτική ιδέα του Nolan να αφηγηθεί την ιστορία όχι με την γραμμική, χρονική σειρά των γεγονότων έτσι όπως έγιναν, αλλά να προσαρμόσει την αφήγηση στην κατάσταση του κεντρικού χαρακτήρα. Ο οποίος έχει μια ειδική περίπτωση αμνησίας κατά την οποία ξεχνάει αυτά που έγιναν πολύ πρόσφατα αλλά αντιθέτως θυμάται αρκετά καθαρά τα πιο παλιά. Έτσι οι ασπρόμαυρες σκηνές της ταινίας αφορούν το παλιότερο παρελθόν και παρατείθενται σε σωστή χρονολογική σειρά, ενώ οι έγχρωμες είναι οι πιο πρόσφατες και ως εκ τούτου μπαίνουν ανάποδα. Δηλαδή  το τέλος μιας έγχρωμης σκηνής κολλάει με την αρχή της προηγούμενης. Έτσι το όλο φιλμικό αποτέλεσμα καθίσταται σπαζοκεφαλιά για τον θεατή που αν ξεκινήσει να τη δει απροετοίμαστος και ξεβράκωτος στ’ αγγούρια που σοφά έχει φυτέψει ο Nolan στον κινηματογραφικό του κήπο απλά θα την πατήσει και δε θα καταλάβει Χριστό. Εδώ όμως βρίσκεται και η μαγεία της ταινίας. Να προσπαθήσει να λειτουργήσει ο θεατής όχι όπως γουστάρει αυτός αλλά σαν να ήταν ο Leonard Shelby που τα τραβάει όλα αυτά.

Κάντε τώρα το εξής πείραμα που το έκανα κι εγώ από απλή περιέργεια. Φορτώστε την ταινία σε ένα πρόγραμμα επεξεργασίας βίντεο. Σπάστε τις σκηνές και ανασυνθέστε την ταινία με τη σωστή σειρά που έγιναν τα γεγονότα. Δηλαδή βάλτε πρώτα τις  ασπρόμαυρες σκηνές με τη σειρά που τις βλέπουμε στην ταινία και τις έγχρωμες αντίστροφα. Την τελευταία έγχρωμη σαν πρώτη έγχρωμη, την προτελευταία σαν δεύτερη κλπ. Έτσι θα έχετε μια ταινία που θα δείχνει τα γεγονότα όπως έγιναν στη σωστή χρονολογική τους σειρά. Δείτε τη. Σας πληροφορώ ότι θα είναι μάπα. Χωρίς πλάκα δε λέει μία. Βέβαια θα σας βοηθήσει να καλύψετε κάποια κενά στην ιστορία που ενδεχομένως να είχατε όταν την είδατε στην κανονική της μορφή.

Με αυτό λοιπόν ο Nolan θέλει να μας πει το εξής: Όχι φίλε. Δεν αξίζει να δεις την ιστορία με τα δικά σου μέτρα και σταθμά. Θα την δεις σα να ήσουν εσύ στη θέση του πρωταγωνιστή για να δεις τι εστί βερύκοκο. Ο οποίος δεν καλείται απλώς να διαχειριστεί τη ζωή του σαν ένας συνηθισμένος ανάπηρος αλλά να κάνει κάτι πολύ πιο δύσκολο. Να ανακαλύψει το δολοφόνο που έστειλε τη γυναίκα του στον τάφο και τον ίδιο σ’ αυτήν την κατάσταση. Και τότε θα αποκαλυφθεί η φριχτή αλήθεια. Η οποία σε μας αποκαλύπτεται στο τέλος της ταινίας αλλά στην πραγματικότητα έγινε κάπου στη μέση της ιστορίας. Και τότε ο πρωταγωνιστής δε θα θελήσει να την αποδεχτεί και με μια απλή κίνηση θα την αλλάξει, θα την παραποιήσει. Και θα μετατρέψει την αδυναμία του σε όπλο. Και θα ανανεώσει, έστω και με ψεύτικα στοιχεία, την αποστολή του αλλάζοντας το στόχο. Πλέον δεν καλείται να σκοτώσει το δολοφόνο της γυναίκας του αλλά αυτόν που τόσο καιρό χρησιμοποιούσε την πάθησή του για να τον κάνει πιόνι του. Δηλαδή «κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώσ’της κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν’αρχινίσει». Και φτου κι απ΄την αρχή για μια ακόμη φορά που τώρα όμως θα είναι και η τελευταία.

posted by Vertigo

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s