Η Εκδίκηση Είναι Δική Μου

ΟΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΤΑΙΝΙΕΣ

Νο 36
One-Eyed Jacks, 1961, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Marlon Brando

Πόσα και πόσα αμερικάνικα γουέστερν δεν πέρασαν απ’ τη χρυσή εποχή του είδους, δηλαδή 50ς και 60ς. Γυρισμένα από σκηνοθέτες γίγαντες και με πρωταγωνιστές ακόμα πιο τεράστιους. Κι όμως κανένα σαν αυτό, την μοναδική ταινία που σκηνοθέτησε ο Marlon Brando. Γιατί δε μοιάζει με κανένα άλλο. Δίχως ηθικοπλαστικά μυνήματα, δίχως κρυφούς θησαυρούς που όποιος τους έβρισκε θα άστραφτε το μάτι του, δίχως γκαμπόηδες και ινδιάνους. Τίποτα απ’ όλα αυτά. Μόνο μια προδοσία και μια εκδίκηση. Μια εμμονή για εκδίκηση που κρατάει πέντε χρόνια και που τίποτα δεν μπορεί να την αναβάλει ή να την ματαιώσει. Ούτε τα λεφτά, ούτε ο έρωτας. Όταν ο Ρίο ξανασυναντάει μετά από πέντε χρόνια φυλάκισης τον Dad Longworth, τον άνθρωπο που τον πρόδωσε και τον έστειλε στη φυλακή και που τώρα είναι σερίφης, τον καθησυχάζει. Ποιος θυμός μπορεί να κρατήσει πέντε χρόνια, του λέει. Ψέμα! Αυτός ο θυμός θα μπορούσε να κρατήσει μια ολόκληρη ζωή και μια ακόμα. Και όταν θα έρθει η ώρα να του το ξεπληρώσει τίποτα δεν μπορεί να τον κρατήσει. Ούτε το δέλεαρ της ληστείας της τοπικής τράπεζας που εκρεμεί και υπό το πρόσχημα της οποίας φτάνει στην πόλη. Γι’ αυτό και παρατάει τους συνεργάτες του. Και μένει μόνος του. Αλλά ούτε καν και το γεγονός ότι στο μεταξύ ο Ρίο έχει ερωτευτεί την κόρη του Longworth και μάλιστα η τελευταία κυοφορεί το παιδί του. Ο έρωτας και ο ερχομός ενός παιδιού, γεγονότα κατ’ εξοχήν συνυφασμένα με τη ζωή, δεν του λένε τίποτα. Ο θάνατος θα νικήσει και η τιμωρία θα έρθει. Ο ρόλος του εκδικητή λοιπόν είναι πάνω και από το ρόλο του ληστή και του ερωτευμένου και του μελλοντικού πατέρα. Μόνο η εκδίκηση υπάρχει σαν σκοπός ζωής. Και είναι όλη δική του.

Τεράστιο το πρωταγωνιστικό δίδυμο. Δηλαδή ο ίδιος ο Brando στο ρόλο του Ρίο και ένας κολοσιαίος Karl Malden στο ρόλο του Longworth. Αλλά και αδικοχαμένη Pina Pellicer, στο ρόλο της κόρης. Η μεξικάνα με τα θλιμένα μάτια, που αυτοκτόνησε στα τριάντα της, τρία χρόνια μετά την ταινία, από κατάθλιψη. Ο μεγάλος ρόλος της μικρής ζωής της. Αυτή η θλίψη της δε μπορεί να ξεκολλήσει απ’ το μυαλό μου με τίποτα. Η πιο όμορφη θλίψη του παγκόσμιου σινεμά!

Και βέβαια μια ολόκληρη ιστορία γύρω από την περιπέτεια που τράβηξε αυτή η ταινία μέχρι τελικά να βγει. Κατ’ αρχήν ένα αρχικό μυθιστόρημα του Charles Neider, ένα αρχικό σενάριο του Rod Serling (δημιουργού του Twilight Zone) που βελτιώθηκε αργότερα από τον Sam Peckinpah για να πάει στον κάλαθο των αχρήστων και να ξαναγραφτεί σχεδόν απ’ την αρχή. Και μετά η περιπέτεια της σκηνοθεσίας. Που στην αρχή ο Brando την αναθέτει στον Stanley Kubrick αλλά πλακώνεται μαζί του. Και τον απολύει! Ο αθεόφοβος είχε τα κότσια να απολύσει ολόκληρο Kubrick. Και τελικά αποφασίζει να το γυρίσει μόνος του. Έτσι όπως άσβεστη ήταν η μανία του Ρίο για εκδίκηση, έτσι άσβεστη και η μανία του Brando να τελειώσει την ταινία. Και όχι μόνο τα κατάφερε αλλά έφτιαξε το μεγαλύτερο έπος του αμερικάνικου γουέστερν της κλασσικής εποχής του είδους.

posted by Vertigo

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s