Καληνύχτα, Και Καλή Τύχη

ΟΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΤΑΙΝΙΕΣ

Νο 35
Good Night, and Good Luck, 2005, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: George Clooney

Δε θά ΄λεγα ότι μ’ αρέσουν ιδιέταιρα οι πολιτικές ταινίες. Ίσως επειδή δεν είμαι καθόλου πολιτικοποιημένο άτομο και εκνευρίζομαι όταν σώνει και καλά θέλουν ν΄αφήσουν ένα πολιτικό μύνημα. Ποιος μπορεί να πει όμως τίποτα κακό γι’ αυτήν εδώ. Ο μπαγάσας ο George έφτιαξε την τέλεια ταινία του είδους.

Η οποία μας μεταφέρει σε μια απ’ τις σημαντικότερες εποχές του αμερικάνικου εικοστού αιώνα, τον μακαρθισμό και ασχολείται με τη διαμάχη του δημοσιογράφου CBS Edward Murrow με τον διαβόητο Joseph McCarthy με αφορμή την αποπομπή απ’ το στράτευμα ενός αεροπόρου κατηγορούμενου ως φιλοκομουνιστή. Και παρόλο που δεν πρόκειται για μια τοιχογραφία του φαινομένου του μακαρθισμού είναι τόσο τέλεια φτιαγμένη που αυτό το τελευταίο είναι πραγματικά το τελευταίο που σ’ απασχολεί.

Τα πλεονεκτήματά της πολλά. Πρώτον ευτύχησε να έχει την ερμηνεία της δεκαετίας. Αν υπήρχαν όσκαρ όχι μόνο για χρονιές αλλά και για δεκαετίες τότε το όσκαρ πρώτου αντρικού των 00ς θα έπρεπε να πάει στον David Strathairn ο οποίος είναι τέλειος στο ρόλο του Edward Murrow. Αλλά τελικά δεν το πήρε ούτε καν για εκείνη τη χρονιά. Όμως και η σκηνοθεσία του Clooney είναι εκπληκτική καθώς αναπαριστά τέλεια την ατμόσφαιρα των 50ς. Τα κοστούμια της εποχής, η jazz μουσική, η φωτογραφία, η πανέξυπνη ιδέα να βγει ασπρόμαυρο (δεν ξέρω ποιανού ήταν) αλλά και το δέσιμο των σκηνών με αρχειακό υλικό με τον ίδιο τον McCarthy σε ταξιδεύουν κατευθείαν στο κλίμα της εποχής. Το τελικό αποτέλεσμα σου δίνει την εντύπωση ότι παρακολουθείς μια ταινία που όχι μόνο αναφέρεται στα αμερικάνικα 50ς αλλά και ότι γυρίστηκε τότε. Το μεγάλο επίτευγμά της τελικά είναι ότι καταφέρνει να σε μπάσει τόσο πολύ μέσα της που ακόμα κι εκείνος που δεν ξέρει τίποτα για τον μακαρθισμό και την επιρροή του στα ΜΜΕ, αυτομάτως καταλαβαίνει πόσο σημαντική ήταν η περίοδος αυτή για την αμερικάνικη ιστορία. Και αλήθεια, πόσο ξένη αλλά φοβερά ενδιαφέρουσα φαίνεται σε μας η εικόνα ενός παρουσιαστή που άφοβα ανάβει τσιγάρο μπροστά στις κάμερες στην ίδια του την εκπομπή! Ωστόσο δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι αυτό το ρημάδι τον έφαγε τον Murrow στα 57 του. Και τέλος ένα ακόμα στοιχείο πολύ σημαντικό. Η ταινία ανοίγει και κλείνει με τον μνημειώδη λόγο του Edward Murrow που ο κόσμος γνωρίζει σαν “wires and lights speech” τον Οκτώβριο του 1958, όπου σημειώνει το πως η τηλεόραση μπορεί να εμπνεύσει αλλά και να αποβλακώσει. Κι αν εκείνη την εποχή η απάντηση ήταν κάπως αμφίροπη, δυστυχώς σήμερα μάλλον ξέρουμε προς τα που γέρνει η πλάστιγγα. Ας είναι καλά ο Μέσσι που έστω κι αυτός μας δίνει μια καλή (ίσως και τη μοναδική) αφορμή για να βλέπουμε TV σήμερα.

Η ταινία πήγε στα όσκαρ με έξι υποψηφιότητες αλλά δεν πήρε κανένα. Και πιο συγκεκριμένα ο Strathairn το έχασε απ’ τον Philip Seymour Hoffman που υποδύθηκε μια άλλη μεγάλη μορφή της Αμερικής εκείνης της εποχής, τον Truman Capote.

posted by Vertigo

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s