Άλιεν, Ο Επιβάτης του Διαστήματος

ΟΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΤΑΙΝΙΕΣ

Νο 32
Alien, 1979, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ridley Scott

Το διάστημα πάντα προκαλούσε δέος στον άνθρωπο. Το δέος είναι είναι ένα παράξενο μείγμα φόβου και λατρείας, τόσο έμφυτο και αρχαίο στον άνθρωπο που στις απαρχές του ανθρώπινου είδους βρήκε την εφαρμογή του στην έννοια του Θεού. Ο οποίος, για χίλιους δυο λόγους που δεν έχει νόημα να απαριθμήσουμε, δεν κατοικούσε ούτε στη Γη, ούτε μέσα μας αλλά εκεί έξω. Σήμερα ξέρουμε καλά ότι ο Θεός, έτσι όπως τον αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος, βρίσκεται πολύ πιο κοντά απ’ ότι νομίζαμε. Στα κεφάλια μας. Έτσι πάντα για τον άνθρωπο το διάστημα ταυτιζόταν με το Θεό.

Ο Ridley Scott όμως βάζει μια ακόμα συνιστώσα στο παιχνίδι του μυαλού. Τη μοναξιά. Και επειδή η μοναξιά του διαστήματος είναι η απόλυτη μοναξιά, γιατί εκεί έξω περιβάλλεσαι απ’ το απόλυτο κενό, τότε αυτή αλλάζει το δέος και το μετατρέπει σε τρόμο. Και επειδή αυτός ο τρόμος σ’ ένα τέτοιο φιλμικό σύμπαν πρέπει να προσωποποιηθεί, γεννιέται ο Άλιεν στο μυαλό των Dan O’Bannon και Ronald Shusett που έγραψαν την ιστορία και σχηματοποιείται απ’ την πένα του εξεπέραστου ελβετού σχεδιαστή Hans Rudolf Giger. Που όχι τυχαία φέρει αυτό το όνομα καθώς σημαίνει ξένος. Έτσι λοιπόν γεννιέται ο διαστημικός τρόμος. Ο οποίος είναι απόλυτα πιο αληθοφανής και τρομακτικός γιατί εδώ πια δεν έρχεται ο εξωγήινος στο σπίτι μας, τη Γη, για να μας αφανίσει, όπως γίνονταν παλιότερα, αλλά πάμε εμείς και τον βρίσκουμε στο δικό του σπίτι. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τον παίρνουμε και μαζί μας χωρίς να το ξέρουμε και τον φέρνουμε πίσω. Που να ξέραμε λοιπόν τι φίδι τρέφαμε στον κόρφο μας και πιο συγκεκριμένα στο στομάχι του Τζον Χαρτ απ’ όπου θα ξεπηδήσει σ’ εκείνη τη θρυλική σκηνή και θ’ αρχίσει να μακελεύει έναν-έναν απ’ το πλήρωμα του Νostromo. Και κάθε έναν που τρώει όλο και μεγαλώνει σε μέγεθος και δύναμη. Έτσι γίνεται πάντα με το οποιοδήποτε κακό. Όσο μας τρώει τόσο γιγαντώνεται. Κι εδώ ο διαστημικός τρόμος που λέγαμε μπαίνει σε απόλυτη εφαρμογή και σε πνίγει. Γιατί βρισκόμαστε στο διάστημα. Στη Γη γίνεται ένα τσουνάμι και οι άνθρωποι πάνε στα βουνά ή μεταναστεύουν. Εδώ όμως που να πας και τι να κάνεις. Δρόμος διαφυγής δεν υπάρχει, έξω βρίσκεται το απόλυτο κενό. Είσαι υποχρεωμένος να μείνεις εκεί και να πολεμήσεις με ότι έχεις. Ο άνθρωπος κυκλωμένος απ’ το σκοτεινό τίποτα, ολομόναχος απέναντι στο κακό.

Ίσως κάποτε όλη η ανθρωπότητα να βρεθεί ολομόναχη απέναντι στον απόλυτο αφανισμό της δίχως δυνατότητα φυγής. Και ο Άλιεν της ταινίας ίσως να έχει τη μορφή μιας παγκόσμιας πυρηνικής ή οικολογικής καταστροφής, ενός τεράστιου ξένου σώματος που θα έρχεται κατά πάνω μας ή απλά το οριστικό σβήσιμο του αέναου τροφοδότη μας που λέγεται Ήλιος. Κι αν όλα αυτά φαντάζουν πολύ μακρυνά ή αδύνατα, δεν πειράζει, ας καθήσουμε κι εμείς λίγο να φανταστούμε πως θα είναι το τέλος του κόσμου, σε επίπεδο τουλάχιστον πολύ πιο ρεαλιστικό και πολύ λιγότερο γελοίο απ’ την Δευτέρα Παρουσία που ως γνωστόν έρχεται του χρόνου. Κι αν υπάρχει κάτι που θα εξαφανιστεί το 2012 αυτό δεν θα είναι ο κόσμος ολόκληρος, απλά θα είναι μόνο η τιμημένη μας Ελλάδα που απλά θα πτωχεύσει. Σε επίπεδο Ελλάδας λοιπόν ο Άλιεν είναι η χρεωκοπία, ο Νostromo η τρόικα και πλήρωμα ο Παπακωνσταντίνου με το Γιωργάκη. Πού ΄σαι Ρίπλεϊ να μας γλιτώσεις.

posted by Vertigo

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s