Με Διπλή Ταυτότητα

ΟΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΤΑΙΝΙΕΣ

Νο 29
Double Indemnity, 1944, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Billy Wilder

Το τέλειο νουάρ της εποχής του. Το Γεράκι Της Μάλτας, που όρισε την απαρχή του είδους, πολλά σκαλιά παρακάτω. Γιατί όλα τα στοιχεία του αγγίζουν την τελειότητα. Με εφτά υποψηφιότητες για όσκαρ αλλά δεν πήρε κανένα. Δεν πειράζει.

Κατ’ αρχήν το στόρι. Θεέ μου τι στόρι! Από ένα βιβλίο είναι του James M. Cain (αυτός που έγραψε το The Postman Always Rings Twice). Ένας μάγκας ασφαλιστής που τα παίζει στα δάχτυλα. Μια femme fatale που τον ψήνει να καθαρίσουν τον γερομπαμπαλή άντρα της για να πάρουν την αποζημίωση και να ζήσουν μαζί. Αυτός όμως το πάει πιο μακρυά. Λόγω ενός παράξενου όρου που κανένας δεν τον προσέχει αν πεθάνει σε τρένο, λέει, η αποζημίωση είναι διπλή. Γάτα σου λέω ο δικός σου, μυαλό καντάρια. Μέσα η τύπισσα που του πουλάει έρωτα κι αυτός τον χάφτει αμάσητα. Προσοχή όμως. Όλα πρέπει να γίνουν τέλεια γιατί στο τμήμα ερευνών της ασφαλιστικής δεσπόζει μια άλλη γάτα με πέταλα που μυρίζεται τις απάτες από μίλια μακρυά. Και όντως όλα τα φτιάχνουν τέλεια. Αλλά όμως κανένα κόλπο δεν είναι τέλειο, ειδκά όταν σ’ αυτό μπλέκουν γυναίκες.

Τι άλλο χρειαζόμαστε; Σενάριο. Το έγραψε ο Raymond Chandler. Μέγας και τρανός. Στην ακμή του αλκοολισμού του εκείνη την εποχή. Παρόλα αυτά απ’ την πένα του ξέρναγε διαμάντια ο άτιμος. Οι διάλογοι κέντημα σωστό, μπουχάρα και βάλε. Θαυμάστε το λεκτικό φλέρτ των πρωταγωνιστών όταν πρωτογνωρίζονται και που ξεκινάει σαν κόντρα. Ανταλλαγή πυροβολισμών ευφυίας μεταξύ τους και δεν ξέρεις ποιος θα βγει από πάνω. Ξέρεις όμως ότι θα καταλήξουν στο κρεβάτι. Οι ατάκες του Robinson που προσπαθεί να βρει την άκρη, χείμαρος. Και το αποκoρύφωμα η ηχογραφημένη ομολογία του πρωταγωνιστή προς το αφεντικό του: «Εγώ τον σκότωσα. Το έκανα για τα λεφτά και για μια γυναίκα. Δεν πήρα ούτε τα λεφτά, ούτε τη γυναίκα».

Και μετά οι ερμηνείες. Η η Barbara Stanwyck, μαζί με την Jane Greer του Out Of The Past, οι απόλυτες femme fatale του είδους. Ο εκπληκτικός Edward Robinson, μια σταλιά άνθρωπος, γίγαντας ηθοποιΐας όμως που δεν χορταίνεις να τον βλέπεις. Και την τριάδα κλείνει ο Fred MacMurray που, αν και μάλλον ασήμαντος ηθοποιός, εδώ κάνει το ρόλο της ζωής του.

Και στην καρέκλα του σκηνοθέτη ο Μέγας Billy Wilder που ότι έπιανε έφτιαχνε αριστουργήματα. Εδώ δεν πετάς τίποτα. Η αρχή και το τέλος της ταινίας είναι η κατάληξη της ιστορίας μας. Και όλη η υπόλοιπη ταινία η αφήγηση του πρωταγωνιστή που ομολογεί την ήττα του λίγο πριν οι σειρήνες των περιπολικών λαλήσουν. Πληγωμένο το σώμα του με θυλυκιά σφαίρα, πληγωμένη η καρδιά του, ο αντρισμός του, ο εγωισμός του. Τουλάχιστον η σκρόφα σαπίζει στον τάφο της. See you in Hell, baby.

Ένα χρόνο μετά ο Wilder διασκευάζει το Lost Weekend  με όσκαρ σεναρίου, καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και πρώτου αντρικού για τον Ray Milland. Το 1950 το άλλο τέλειο νουάρ του Sunset Boulevard (Η Λεωφόρος Της Δύσεως). Το 1959 θριαμβεύει μπολιάζοντας το νουάρ με την κωμωδία στο θρυλικό Μερικοί το Προτιμούν Kαυτό. Και πάει λέγοντας. Την κορυφή όμως του Double Indemnity νομίζω ότι δεν κατάφερε να την ξανακατακτήσει ποτέ.

posted by Vertigo

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s