Το Ωτοστόπ Του Τρόμου

ΟΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΤΑΙΝΙΕΣ

Νο 28
The Hitcher, 1986, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Robert Harmon

Για τη δεκαετία του ΄80 δε νοείται serial killer έξω απ’ το slasher. Τους αγαπήσαμε όλους και γι’ αυτό δε χρειάζεται να τους ονοματίσουμε. Και ξαφνικά, κάπου εκεί χωμένο στα ράφια του συνοικιακού video club, ανακαλύπτουμε έναν serial killer σε μια ταινία που δεν είναι slasher. Και τότε όλοι τον λατρέψαμε. Γιατί; Για τον απλούστατο λόγο ότι το Hitcher είναι μια μοναδική περίπτωση ταινίας – τουλάχιστον για εκείνη την εποχή – που ο δολοφόνος είναι ο πρωταγωνιστής. Ποιος θυμάται το όνομα του ηθοποιού που έπαιξε τον Michael Myers, τον Leatherface ή τον Jason Voorhees; Κανένας. Κι αν κάποιοι από μας θυμόμαστε το όνομα του Robert Englund που έπαιξε τον Freddy Krueger είναι επειδή βλέπαμε τη φάτσα του. Εδώ τον βλέπουμε απ’ την πρώτη στιγμή, με την κανονική του μούρη, χωρίς τις συνήθεις μεταμφιέσεις και παραμορφώσεις εκείνης της εποχής και είναι τόσο φυσιολογικός που τον βάζουμε στο αμάξι μας μέσα σε μια τέτοια βροχερή νύχτα σαν αυτή της αρχής της ταινίας. Γι’ αυτό αυτή η ταινία διαφέρει απ’ όλες τις άλλες. Και ίσως και γι’ αυτό να λατρεύτηκε τόσο απ’ όλους εμάς τους πιτσιρικάδες videojunkies της τότε εποχής. Και βέβαια όλα αυτά οφείλονται στον Rutger Hauer που νομίζεις πως είναι μια ακόμα ρεπλίκα του Blade Runner, που έχει βάλει σκοπό όχι για να παρατείνει τη ζωή της, όπως στο αριστούργημα του Ridley Scott, αλλά να βασανίζει μέχρι του σημείου της απόλυτης τρέλλας. Πιο τέλεια επιλογή ηθοποιού δε θα μπορούσε να βρεθεί.

Σήμερα, 25 χρόνια μετά, η ταινία δεν έχει χάσει για μένα καθόλου την αξία της και την απόλαυση που μου προσφέρει. Αντιθέτως τα slasher του ΄80 πλέον έχουν ξεθωριάσει στα μάτια μου τόσο που οφείλω να ομολογήσω ότι την τελευταία φορά που έβαλα να δω το Halloween βαρέθηκα αφόρητα. Και πριν βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε ως βλάσφημο για κάντε τις απαραίτητες συγκρίσεις. Σε όλα τα slasher του ΄80 η δράση ξεκινάει με τον πρώτο φόνο. Όσο πιο γρήγορα γίνεται τόσο το καλύτερο. Στο Halloween για παράδειγμα όλα γίνονται στο τελευταίο μισάωρο. Στο Hitcher όμως δεν χρειάζεται να γίνει φόνος για να αρχίσει η δράση. Εδώ η δράση αρχίζει απ’ το πρώτο πεντάλεπτο, και με το που θα δεις στην κάμερα το πρώτο βλέμμα του Hauer. Από κείνη τη στιγμή καταλαβαίνεις ότι αυτή η ιστορία θα αφήσει πίσω της σωρό από πτώματα και τον πιτσιρικά που έκανε το λάθος να τον πάρει με σαλεμένα τα λογικά γι’ αυτά που του συμβαίνουν, με τον τρόμο ότι θα είναι ο επόμενος και τελικά ποτέ να μην είναι και με τη θανατική ποινή να τον περιμένει μιας και οι μπάτσοι θα του φορτώσουν ένα σκασμό φόνους που δεν έκανε και που φυσικά δεν μπορεί να αποδείξει ότι τους έκανε κάποιος που για τον υπόλοιπο κόσμο δεν υπάρχει. Κοντολογίς έχουμε να κάνουμε με τον τέλειο εφιάλτη μιας και δεν απειλείται η ζωή σου αλλά το μυαλό σου. Και μιλάμε για έναν εφιάλτη ακατάπαυστο που ξεκινάει απ’ το πρώτο λεπτό και αμφιβάλεις αν έχει τελειώσει ακόμα κι όταν δεις το πτώμα του δολοφόνου τέζα στην άσφαλτο λίγο πριν τους τίτλους τέλους. Γιατί ο χειρότερος εφιάλτης είναι αυτός που τον αντιμετωπίζεις ολομόναχος και χωρίς κανένας να σε πιστεύει.

posted by Vertigo

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s