Σκυλίσια Μέρα

ΟΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΤΑΙΝΙΕΣ

Νο 27
Dog Day Afternoon, 1975, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Sidney Lumet

Λίγο καλύτερο απ’ το Before the Devil Knows You’re Dead. Σχεδόν ισάξιο θα έλεγα. Τρία χρόνια μετά το Serpico, Sidney Lumet και Al Pacino ξανασυναντιούνται. Και φτάνουν στην κορυφή.

Πως μπορεί να ξεχάσει κανείς το μονίμως τρομαγμένο βλέμμα του Al Pacino και τον χαμένο στο διάστημα John Cazale που δεν ξέρει τι του γίνεται. Οι δυο αυτοί τύποι που προσπάθησαν να κλέψουν μια τράπεζα εκείνο το μεσημέρι του Αυγούστου του 1972 είναι φανερό ότι δεν ήξεραν που πάνε τα τέσσερα. Γι’ αυτό και έγιναν τηλεοπτικοί ήρωες δίνοντας την ευκαιρία στη φτωχολογιά, τους γκέι και τις κάθε λογής μειονότητες του Μπρούκλιν να εκφραστούν και να διαμαρτυρυθούν. Εδώ ακριβώς έγκειται και η αξία αυτής της αληθινής ιστορίας και κατ’ επέκταση της ταινίας στην οποία βασίστηκε. Στο ότι πολλές φορές μια τραγική μορφή με μια θυσιαστική κίνηση μπορεί άθελά της να εμπνεύσει ένα σωρό καταπιεσμένους για προβλήματα άσχετα με την υπόθεση. Όπως ακριβώς έγινε και με το Βίος Και Πολιτεία, την εκπληκτική ταινία του Νίκου Περάκη, που, τηρουμένων των αναλογιών, είναι η Σκυλίσια Μέρα της Ελλάδας και με την οποία ταιριάζει γάντι. Και αν το θέλετε, όπως έγινε και με τη δολοφονία του Αλέξη που έδωσε την ευκαιρία στον κάθε πικραμένο (κυριολεκτικά και ειρωνικά) να βγει στους δρόμους και να τα κάνει ρημαδιό.

Η Σκυλίσια Μέρα όμως κυρίως δεν εστιάζει στην κοινωνικοπολιτική διάσταση του γεγονότος (που απ’ ότι ξέρω ήταν μεγάλη). Τότε θα είχαμε μια καθαρά πολιτική ταινία όπως το Βίος Και Πολιτεία. Αντίθετα εστιάζει στην τραγικότητα των ηρώων-θυσιασμένων και κυρίως του Sonny που υποδύεται ο Pacino μέσα απ’ την προσωπική του ιστορία. Που είναι ανευ προηγουμένου. Γιατί ο Sonny θέλει τα λεφτά για να την επέμβαση αλλαγής φύλου του γκόμενού του Λήο με τον οποίο μάλιστα έχουν παντρευτεί, γάμο που μάλιστα έχει εγκρίνει και η μάνα του (σημειώστε ότι τον Λήο υποδύεται ο Chris Sarandon στον πρώτο του ρόλο και για τον οποίο προτάθηκε για όσκαρ Β΄ αντρικού). Απίστευτο! Και φυσικά οι μπάτσοι μόλις το μαθαίνουν αλαφιάζουν. Και τα κοράκια της δημοσιογραφίας τρίβουν τα βρωμόχερά τους κάνοντας ζωντανές μεταδόσεις. Και ακόμα πιο φυσικά η κοινότητα των γκέι ξεχύνεται στους δρόμους και ανακυρήσει τον Λήο ήρωα (ή ηρωίδα, όπως προτιμάτε). Και από κοντά στους δρόμους οι πάντες. Χρεωμένα νοικοκυριά, μαύροι, αναρχικοί και πάει λέγοντας. Crack to the system, brother! Προσωρινά όμως. Γιατί σύντομα θα μπουν τα πάντα στη θέση τους. Ο ασυγκίνητος Lance Henriksen θα φυτέψει με εκπληκτική ψυχραιμία μια σφαίρα ανάμεσα στα μάτια του John Cazale και θα κολλήσει το όπλο στον κρόταφο του Al Pacino. Ο Sal στα θυμαράκια, ο Sonny στη στενή. Δε θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα του Pacino όταν δεμένος πιστάγκωνα βλέπει το πτώμα του φίλου του να περνάει από μπροστά του πάνω στο φορείο. Σκέτη απελπισία! Ο Λήο θα κάνει την επέμβαση και θα γίνει Ελίζαμπεθ. Και το πλήθος θα μαζευτεί και πάλι στα σπίτια του και θα θυμάται και αυτό το γεγονός σαν μια ακόμα γιορτή και ένα όμορφο διάλειμα στην αέναη μιζέρια και την απελπισία που περιβάλει τη ζωή του.

posted by Vertigo

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s