Οι Ασυγχώρητοι

ΟΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΤΑΙΝΙΕΣ

Νο 25
Unforgiven, 1992, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Clint Eastwood

Τα κατάφερε τελικά ο μπαγάσας. Τόσα χρόνια δεν έπαιζε μόνο αλλά μάθαινε κι όλας. Και κυρίως μάζευε! Μάζευε γνώση, εμπειρία, εικόνες, χαρακτήρες. Κι άρχισε σιγά-σιγά να φτιάχνει τις δικές του ταινίες. Ώσπου όλο αυτό το μάζεμα φούσκωσε και έσκασε με μια τέτοια ορμή που απελευθέρωσε το καλύτερο αμερικάνικο γουέστερν της ιστορίας. Και η ιστορία τον δικαίωσε. Όσκαρ για την ταινία, όσκαρ και για τον εαυτό του στη σκηνοθεσία. Στα ουράνια ο Κλιντ! Και όλα αυτά όχι απ’ το πουθενά, όχι. Έφτιαξε κι άλλα γουέστερν στο παρελθόν. Απ’ τα 70ς έφτιαχνε. Κάποια πολύ καλά όπως το The Outlaw Josey Wales του 1976. Και τα περισσότερα μάλλον μέτρια. Φαινόταν ότι δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα του. Κι εκεί στην αρχή των 90ς ήταν πλέον έτοιμος. Και τους τό ΄ριξε στα μούτρα! Σε μια σειρά από ταινιάρες που έκανε στα 90ς οι Ασυγχώρητοι στέκονται στην κορυφή. Μεγάλος απών απ’ την τελετή των όσκαρ ο δημιουργός του, ο Μέγας Σέρτζιο Λεόνε που είχε φύγει απ’ τη ζωή το τρία χρόνια πριν φαρμακωμένος απ’ το σύστημα. Θά ΄πρεπε να βρίσκεται από μια γωνιά να καμαρώσει το παιδί του να κατακτά την κορυφή που σ’ αυτόν οι Αμερικάνοι του τη στέρησαν. Ένα μέρος αυτού του βραβείου ανήκει και σ’ αυτόν. Έπρεπε να το κόψουν στη μέση και να τους δώσουν από μισό.

Αντιθέτως με τον Κλιντ που όσο μεγάλωνε γινόταν και καλύτερος, ο ήρωάς του, ο William Munny είναι πια ξοφλημένος. Η ζωή του μετράει τις τελευταίες της ανάσες. Τόσο βαριές απ’ τα γεράματα που ούτε ένα άρρωστο γουρούνι δεν μπορεί να φέρει βόλτα για να το ξεμοναχιάσει απ’ τα γερά. Η ζωή του τελειωμένη, βυθισμένη στο αιώνιο έγκλημα, και το πιοτό, ξεχασμένος απ’ όλους, καταραμένος και με το όνομά του κηλιδωμένο για πάντα στην κοινωνία. Ο Munny ο φονιάς, ο βιαστής, ο ληστής όπου νά ΄ναι θα σαπίσει στο χώμα και το όνομά του θα μείνει στοη μνήμη των ανθρώπων με το χειρότερο στίγμα. Μοναδικό του απομεινάρι, τα δυο του παιδιά, η φάρμα του και η ανάμνηση της νεκρής γυναίκας του που τον τράβηξε απ’ την παλιά του ζωή και που αναπάυεται εκεί δίπλα. Τι ζητάει ακόμη κι ο μεγαλύτερος εγκληματίας στα γεράματά του για να καθαρίσει το όνομά του. Μια αφορμή. Κι ο Munny θα την βρει απ’ το πουθενά. Βαθειά μέσα του λοιπόν αυτός είναι ο λόγος που θα συμετάσχει σ’ αυτό το τελευταίο μακελιό της ζωής του πέρα απ’ την ολοφάνερη ανάγκη του για χρήματα. Να εξιλεωθεί, όχι στον κόσμο αλλά στη μνήμη της γυναίκας του. Μια ακόμα φορά. Και μετά τέρμα. Θα εξαφανιστεί και πάλι, αυτή τη φορά για πάντα. Έτσι συμβαίνει με τις μεγάλες μορφές. Που μένουν μόνο σαν μια διήγηση στις ιστορίες των παππούδων προς τα παιδιά και των παλιότερων προς τους νεότερους.

Το Unforgiven μαζί με το Gran Torino είναι οι δυο ταινίες ζωής του Eastwood. Γιατί είναι οι δυο δικές του δημιουργίες που περικλείουν μέσα τους όλη την καριέρα του στον κινηματογράφο και τις δυο μεγάλες δεξαμενές απ’ τις οποίες άντλησε το υλικό απ’ το οποίο είναι φτιαγμένη η κινηματογραφική του υπόσταση. Την παλιά και τη νέα Δύση. Και το απόσταγμα αυτών των υλικών έφτιαξε το καλύτερο κινηματογραφικό ουίσκι που είναι συνυφασμένο με την ίδια την ιστορία των ΗΠΑ. Και ο Κλιντ τη διηγήθηκε σαν αληθινός μάστορας.

posted by Vertigo

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s