Ο Χαρτοπαίκτης

ΟΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΤΑΙΝΙΕΣ

Νο 24
Τhe Cincinnati Κid, 1965, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Norman Jewison

Δυο οι μεγάλες στιγμές του κινηματογραφικού τζόγου για τη δεκαετία του ΄60. Το περιβόητο Hustler του 1961 του Robert Rossen με τον παιδαρά που λέγεται Paul Newman. Και το Cincinnati Κid με τον άλλον παιδαρά που λέγεται Steve McQueen. Αντικειμενικά το Hustler είναι ανώτερο. Και, μην ξεχνιόμαστε, με 9 υποψηφιότητες για όσκαρ. Πιο κλασσικό δε γίνεται. Τόσο κλασσικό που ο Σκορτσέζε γύρισε το σήκουέλ του το 1986 στο Χρώμα του Χρήματος, με τον Paul Newman να επαναλαμβάνει το ρόλο του και τον Τομ Κρουζ την εποχή που όλες οι γυναίκες κατουριόντουσαν γι’ αυτόν στο ρόλο του φέρελπι αλλά άμυαλου ταλέντου του εννιάμπαλου μπιλιάρδου.

Το Cincinnati Κid όμως το αγάπησα πολύ περισσότερο. Δεν έχει το δραμματουργικό βάθος του Hustler, είναι πιο επίπεδο και σχεδόν fun. Σε όλα τα άλλα όμως είναι μια απόλαυση. Φοβερός τύπος ο kid. Στους τοπικούς κύκλους του πόκερ της Νέας Ορλεάνης τά ΄χει σαρώσει όλα. Φήμη, γυναίκες που τρέχουν πίσω του, όνομα αγαπητό παντού. Πως να μην πάρουν τα μυαλά του αέρα λοιπόν. Φέρτε μου τη Μπαρτσελόνα να την ξεσκίσω, τους λέει. Και του φέρνουν τον Λάνσι Χάουαρντ. Παλιά καραβάνα, θρύλος σε όλη την Αμερική. Έχει ξεπαραδιάσει κόσμο και κοσμάκη και κάπου εκεί κάνει και ένα πέρασμα απ’ τα μέρη του kid. Άρα πρώτης τάξεως ευκαιρία για τον δικό μας να του αρπαξει το στέμα. Κάτι σαν το Ρόκι με τον Απόλλο Κριντ με πράσινη τσόχα αντί για ριγκ.

Κι εδώ έρχεται το φοβερό καστ της ταινίας να τα κάνει όλα σκόνη. Ο φοβερός και τρομερός Edward G. Robinson στο ρόλο του Λάνσι Χάουαρντ. Τι ηθοποιάρα ρε φίλε! Θαυμάστε βλέμμα, αρχοντιά, στυλ. Καταλαβαίνεις με την πρώτη του εμφάνιση ότι είναι ο νούμερο ένα του χώρου του. Κι από κοντά ο Karl Malden, ο φίλος του Κid. Ξεπεσμένος χαρτοπαίχτης, με χίλια δυο χρέη που αναγκάζεται από ωμό εκβιασμό να εμπλακεί στο παιχνίδι με πονηρούς σκοπούς. Παντρεμένος με μια γυναίκα που χρειάζεται ένα σκασμό λεφτά για τις ανάγκες της και που την πέφτει και στον Κid. Στην αρχή ο kid της κάνει το δύσκολο. Αλλά στο τέλος της τον σφυράει. Πως να μην κουτουπώσεις τέτοια γυναίκα, αμαρτία είναι. Μεγαλοπουτάνα 24 καρατίων. Γυναίκα-θάνατος!  Και το όνομα αυτής που την υποδύεται Ann Margret. Άψογη! Δεν ξέρεις τι να πρωτοκοιτάξεις πάνω της. Τα γαλάζια μάτια της ή τα άλλα δυο μάτια που κρύβονται κάτω απ’ το φόρεμά της; Έλα ντε! Αλλά και το υπόλοιπο καστ δεν πάει πίσω. Ο Rip Torn στο ρόλο του εκβιαστή του Malden. Και η Tuesday Weld, η αθώα και αγγελικά όμορφη γκομενίτσα του Κid. Αλλά και η Joan Blondell που κάνει το μοίρασμα στον μεγάλο αγώνα εναλλάξ με τον Malden. Ακόμα κι αυτή δεν παίζεται. Και δεν τελειώνουμε εδώ. Μουσική ο Lalo Schifrin. Το τέλειο τραγούδι, ένα απ’ τα αγαπημένα μου στον κινηματογράφο, απ’ τη φωνή του Ray Charles.

Εν ολίγοις όλη η ταινία είναι φτιαγμένη με τα καλύτερα υλικά. Και που φυσικά θα δώσει την ευκαιρία στο δίδυμο Norman Jewison – Steve McQueen να δώσουν τρία χρόνια αργότερα μια άλλη ταινιάρα που λέγεται The Thomas Crown Affair.

posted by Vertigo

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s