Ο Βασιλιάς της Μοναξιάς

ΟΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΤΑΙΝΙΕΣ

Νο 22
The Fisher Κing, 1991, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Terry Gilliam

Ίσως ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης ever. Κι ας τα σκάτωσε στα 00ς. Από άποψη μυαλού, αισθητικής, θεματολογίας, εικόνων, τα πάντα. Και ο Βασιλιάς της Μοναξιάς ένα απ’ τα δυο μεγάλα του αριστουργήματα. Γιατί πάντα μου άρεσε αυτή η θεματολογία που συνοψίζεται στην ατάκα «τι κρύβει μέσα το μυαλό ενός τρελού δεν ξέρεις». Συναντάς στο δρόμο έναν τρελό. Που συχνά είναι ο τρελός του χωριού, είτε μιλάμε για κυριολεκτικό χωριό, είτε, μεταφορικά, για μια μεγαλούπολη. Όλος ο κόσμος γελάει μαζί του. Τα καψόνια πάνε κι έρχονται. Καμιά φορά τον στριμώχνουν σε καμιά γωνιά τίποτα καθάρματα και του ρίχνουν κι ένα χέρι ξύλο ή τον ληστεύουν. Κι όμως, όλο αυτό το πλήθος που τρέχει μέρα νύχτα για τις δουλειές του, τα φράγκα του, τις παραξενιές του δεν κάθησε ποτέ για μια στιγμή να αναρωτηθεί πως αυτός ο άνθρωπος έφτασε εκεί. Ποια είναι η προσωπική ιστορία που κρύβει μέσα του, ποιο το παρελθόν του.

Έτσι κι ο Jack (Jeff Bridges) δε θα σκεφτόταν ποτέ την ιστορία ενός τρελού. Ξεπεσμένος ραδιοφωνικός παραγωγός, κυνικός, μισάνθρωπος, φυλακισμένος στη σύγχρονη ζωή, στην παραπαίουσα καριέρα του, στη σχέση του, σε όλα. Κανένα ενδιαφέρον για τη ζωή. Που όμως θα το ξαναβρεί στο πρόσωπο ενός τρελού, του Parry (Robin Williams), που ένα βράδυ του σώζει τη ζωή. Και θα θελήσει να τον βοηθήσει γιατί ανακαλύπτει ότι η προσωπική ιστορία αυτού του ανθρώπου είναι μια διαδρομή απ’ την ευτυχία που κάποτε ζούσε στην Κόλαση της τρέλας και της απομόνωσης εξαιτίας της απώλειας της γυναίκας που κάποτε αγαπούσε. Και το χειρότερο είναι ότι στην ιστορία αυτή ηθικά ευθύνεται ο ίδιος ο Jack. Έτσι όλη η κοσμοθεωρία του Jack γυρνάει τούμπα. Όλα αλλάζουν μέσα του, το ίδιο και η στάση του. Γιατί διαπιστώνει ότι η τραγική κατάσταση του Parry είναι αντιστρέψιμη. Και η αντιστροφή αυτή έχει να κάνει με την Lydia, μια άγαρμπη, αντικοινωνική και ασχημούλα υπάλληλο που ο Parry έχει ερωτευτεί και δίνει νόημα στη ζωή του. Έτσι ο Jack μπαίνει σε ένα παιχνίδι να οργανώσει ένα παράξενο προξενιό που όμως δεν πρέπει να αποτύχει με τίποτα. Γιατί αν ο Parry φάει απόριψη τότε η καταστροφή θα είναι οριστική. Κι αυτή η προσπάθεια δίνει νόημα και στη δικιά του ζωή.

Με όλα αυτά ο Βασιλιάς της Μοναξιάς δεν μιλάει για την τραγικότητα ενός ανθρώπου αλλά δυο. Είναι η προσπάθεια αυτών των δυο ανθρώπων να επιστρέψουν στη ζωή απ’ τη δικιά τους Κόλαση που είναι βουτηγμένοι. Ο ένας στην Κόλαση της βαριεμάρας και ο άλλος στην Κόλαση της τρέλας. Και εδώ ο Gilliam παίρνει απ’ όλους τα σώβρακα καταφέρνοντας να αποδόσει την τρέλα όπως κανείς άλλος. Είναι μια φρίκη που σε χτυπάει εκεί που δεν την περιμένεις, που όταν σε βρίσκει σου καταστρέφει ότι έχεις καταφέρει και σε γυρνάει στο μηδέν. Μια φρίκη όπου το παρελθόν ορμάει καταστρεπτικά στο παρόν σαν τον  τερατώδη Κόκκινο Ιππότη που υπάρχει στο μυαλό του Parry και που ο Gilliam τον αποδίδει δανειζόμενος στοιχεία απ’ τις τρελές μέρες των Monty Python και του δικού του Jabberwocky. Και τότε το παρόν πασχίζει να αμυνθεί για να δώσει ελπίδα για το μέλλον.

posted by Vertigo

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s