Οδός Μαλχόλαντ

ΟΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ ΤΑΙΝΙΕΣ

Νο 21
Mulholland Drive, 2001, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: David Lynch

Εδώ που τα λέμε ο τύπος πάντα καμένο τό ΄χε. Απ’ το περιβόητο Eraserhead όλοι το κατάλαβαν. Βέβαια εγώ ήμουνα μικρός τότε και έτσι η πρώτη επαφή με το φαινόμενο Lynch ήρθε με το Μπλε Βελούδο και λίγο αργότερα με την Ατίθαση Καρδιά. Ωραίος ο τύπος, σκεφτόμουν, αλλά χρειαζόμουν κάτι να με απογειώσει που δεν υπήρχε. Μάστορας στην κινηματογράφιση, δε λέω, αλλά το στόρι στις ταινίες του δε με συγκινούσε (με εξαίρεση τον Άνθρωπο Ελέφαντα). Και τελικά αυτό το κάτι ήρθε με το Mulholland Drive.

Ώρες-ώρες κάθομαι και σκέφτομαι τι γέννησε το μυαλό αυτού του ανθρώπου και κυρίως πως μας το σερβίρησε. Πως αντέστρεψε δηλαδή τον πραγματικό κόσμο με τον φανταστικό με μια τέτοια πρωτόγνωρη μεθοδολογία που μας έκανε να ξημεροβραδιαζόμαστε με σημειώσεις, ομοιότητες, διαφορές και άλλα τέτοια. Και που το βάζεις κι εκείνο το φυλλάδιο που κυκλοφορούσε μαζί με το DVD και που τελικά ήταν φτιαγμένο να περιπλέξει ακόμη περισσότερο τα ήδη περιπεπλεγμένα πράγματα αντί να τα αποσαφηνήσει. Οι πιο μάγκες με πιο ανοιχτό μυαλό το έπιασαν αμέσως. Όσο για όλους εμάς που φτύσαμε αίμα να το καταλάβουμε δεν έφταιγε το στόρι. Έφταιγε ο τρόπος που βλέπαμε κινηματογράφο. Όλα είναι στο θεατή. Όταν σε μια ταινία μπερδεύεται μια αληθινή ιστορία με μια φανταστική, είχαμε συνηθίσει η αληθινή να αποτελεί το κυρίως σώμα της ταινίας, το μεγαλύτερο σε διάρκεια και η φανταστική απλώς να έρχεται συμπληρωματικά, αργότερα και με σημαντικά μικρότερο χρόνο απλώς για να συμπληρώσει τα πράγματα και να λειτουργήσει επικουρικά. Εδώ όμως γίνεται το αντίστροφο και μάλιστα με έναν τέτοιο εσκεμένο απ’ τον Lynch τρόπο που είναι σαν να σου λέει ότι όταν βλέπεις κινηματογράφο πρέπει να είσαι έτοιμος για όλα και κάθε φορά να ξεχνάς αυτά που ξέρεις. Το κυρίως κομμάτι της ταινίας (το πρώτο) είναι σκέτη φαντασία και πιο συγκεκριμένα ένα απλό όνειρο. Η ενοχική πραγματικότητα έρχεται μετά για να κλείσει την ιστορία. Γιατί το συγκεκριμένο όνειρο το γέννησε η ενοχή.

Πέρα όμως απ’ αυτό το τέχνασμα υπάρχει και κάτι άλλο που πραγματικά ανεβάζει την ταινία στα ύψη. Ο τρόπος που ο Lynch πραγματεύεται το φαινόμενο του ονείρου. Ο τύπος πραγματικά έχει κάνει διδακτορικό και βάλε και μέσα σε δυο ώρες συμπυκνώνει πράγματα που οι ψυχολόγοι, ψυχίατροι και πάσης φύσεως επιστήμονες του μυαλού χρειάζονται τόμους και καριέρες ολόκληρες για να τα αναλύσουν. Πρόκειται εν ολίγοις για μια ταινία-σπουδή πάνω στον κόσμο των ονείρων. Μέσα στο όνειρο που βλέπει η Diane (Naomi Watts) βρίσκουμε κάτι απ’τα δικά μας όνειρα και το υλικό απ’ το οποίο αυτά είναι φτιαγμένα. Δηλαδή από ενοχές, φόβους, επιθυμίες, ανθρώπους που αλλάζουν ρόλους, φράσεις, αντικείμενα και ήχους που εμφανίζονται αλλιώς και αλλού. Και πάνω απ’ όλα μια ανάγκη να αλλάξουμε τα πράγματα που δεν μπορούμε στην πραγματικότητα. Ο Lynch μας λέει ότι το όνειρο είναι ο μοναδικός τρόπος να ξαναγράψουμε το σενάριο της ζωής μας. Η αφύπνιση όμως μας δείχνει ότι δυστυχώς αυτό μπορεί να γίνει μόνο στη φαντασία μας. Για τη Diane δυστυχώς η πραγματικότητα δεν θα αλλάξει αλλά θα την κοιτάζει πεισματικά μεταμορφωμένη στο μπλε κλειδί που βρίσκεται πάνω στο τραπεζάκι της και θα της δείξει το δρόμο για το κομοδίνο, στο συρτάρι του οποίου βρίσκεται ο μοναδικός τρόπος να λυτρωθεί απ’ αυτήν. Και η λύτρωση είναι μόνο μια λέξη: Silencio!

posted by Vertigo

Advertisements

One response to “Οδός Μαλχόλαντ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s