The train kept a Rollin’ (all night long)
Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που οι ιθαγενείς ινδιάνοι της Αμερικής αλλά και οι παράνομοι φυγάδες της Δύσης θεωρούσαν τα τραίνα σαν μια σατανική μηχανή, την εμπροσθοφυλακή του μισητού «πολιτισμού» που μέσα από τις ράγες ερχόταν κατά πάνω τους να τους ισοπεδώσει. Πράγμα που έγινε τελικά.
Από τότε το τραίνο σαν σύμβολο φυγής κυρίως, αλλά και οι σταθμοί του σαν ιδανικό σκηνικό αποχαιρετισμού –και ανταμώματος λιγότερο- πέρασε μέσα στην λαϊκή μυθοπλασία, την λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, και φυσικά την μουσική. Τα τραγούδια που με τον έναν η τον άλλον τρόπο σχετίζονται με αυτό κυριολεκτικά αμέτρητα, με την πρωτιά να την καταλαμβάνει άνετα ο ΟΣΕ των Στεϊτς, και τον Johnny Cash να δείχνει τι δουλειά θα προτιμούσε να κάνει αν δεν ήταν μουσικός. Μηχανοδηγός σε τραίνο φυσικά όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς με μια πρόχειρη ματιά στο βικιπίντια, όπου μέχρι την στιγμή που βαρέθηκα να μετράω είχε ήδη 20 τραινοτράγουδα!!!
Τα τελευταία χρόνια μπορεί να παρουσιάζει μια κάμψη στις προτιμήσεις των απανταχού μοντέρνων μουσικών, παραγκωνισμένο κι αυτό με την σειρά του από την τεχνολογία του θαυμαστού καινούργιου κόσμου, αλλά και πάλι δεν είναι λίγοι οι παλιομοδίτες που προτιμούν τις ράγες του.
Σαν τέτοιοι ο Bandini και ο Saunterer, σε ρόλο μηχανοδηγών, μάζεψαν από 12 (όσα και οι Απόστολοι!!!) αγαπημένα τους τραινοτράγουδα να φτιάξουν λέει ένα διπλό βινύλιο-αμαξοστοιχία.
Ο πρώτος θα σας τα πει στον επίλογο, όσο για μένα, να φταίνε τα πολλά καουμπόικα που έβλεπα μικρός, η ο Kerouac, ο Steinbeck, και το Underground του Mario Mafi, με τις ιστορίες για τον Woody Guthrie τους Hobo και τους Beatnik που διάβασα λίγο αργότερα?
Να φταίει ο Jarmusch, ο καρβουνιάρης για την Αθήνα την δεκαετία του 80, η διαδρομή του Hyacinth House από την ανάποδη, τα Βαλκανικά τραίνα, η αυτά της Γερμανίας?
Ότι και να είναι, έχω να δηλώσω ότι μ αρέσει να ακολουθώ τις γραμμές…τις γραμμές να ακολουθώ.
1 – Clay Allison – Freight Train (V.A. – Don’t shoot 1983)
Για την εισαγωγή ένα τραγούδι από τις αρχές του περασμένου αιώνα, γραμμένο κάπου στις αρχές του 1900 από την Elizabeth Cotten, και πολυτραγουδισμένο όλα αυτά τα χρόνια. Εδώ διασκευασμένο σε μια πρώιμη ηχογράφηση από ένα group που πείρε το όνομα του από τον θρυλικό πιστολά Robert Clay Allison, λίγο πριν αποφασίσει να το αλλάξει σε…Opal. Είναι φυσικά «ο θηλυκός Syd Barrett» Kendra Smith μαζί με τον πρώην σημαιοφόρο στην παρέλαση της βροχής, κύριο David Roback, που λίγα χρόνια αργότερα θα γινόταν περισσότερο γνωστός με την νέα του μούσα Hope Sandoval και τους Mazzy Star.
Μαζί με το Bed in the road των Danny and Dusty τα πιο αγαπημένα κομμάτια εκείνης της ιστορικής συλλογής.
Ακουστική κιθάρα, φυσαρμόνικα, και η Kendra τραγουδάει:
When I die, oh bury me deep/ Down at the end of old Chestnut Street/ So I can hear old Number Nine/ As she comes rolling by…
2 – Elvis Presley – Mystery train (The Sun Collection 1988)
Βασισμένο στο παλιό folk Worried man blues που ηχογράφησαν πρώτοι οι Carter Family, το Mystery Train των Junior Parker και Sam Philips, στοίχειωσε με την φωνή του Elvis την Pop και Rock μουσική για πάντα. Κυκλοφόρησε πρώτη φορά σαν b-side του I forgot to remember to forget το 1955, και φυσικά δεν θα μπορούσε να λείψει από καμία παρόμοια συλλογή. Αυτός ο βασιλιάς δεν χρειάζεται περισσότερα λόγια και κολακείες.
3 – The Yardbirds – The train kept a Rollin (Having a rave up 1965)
Η φυσαρμόνικα σφυρίζει και το τραίνο με την ωραία κυρία συνεπιβάτη αρχίζει την δαιμονισμένη κούρσα του στις ράγες, all night long. Ακόμη μια διασκευή σε παλιό τραγούδι, που όμως μ αυτή του την εκτέλεση από τους Yardbirds με την φωνή σχεδόν δίχως ανάσα και την κιθάρα του Jeff Beck να καθοδηγεί, έκλεισε πρόωρα τον κύκλο του, μιας και είναι απλά αξεπέραστη. Εξαιρετικά αφιερωμένο σε όσους νομίζουν ότι το punk γεννήθηκε το 1977, η ακόμη και το 1969 με τους Stooges.
Μεταμορφωμένο ως Stroll on αποτελεί μέχρι σήμερα μια από τις κορυφαίες rock n roll κινηματογραφικές σκηνές στο Blow up του Antonioni.
4 – The Morlocks – One way ticket (Emerge 1985)
Παραγωγή παράδειγμα προς αποφυγήν για κάθε συγκρότημα που θα ήθελε να έχει κάποιες πιθανότητες επιτυχίας, κιθάρες που βαβουριάζουν ασύστολα σε ρυθμό «χτυπάω με μανία το κεφάλι μου στον τοίχο», τύμπανα από ιεροτελεστία Voodoo, και τα κλασικά ποντικίσια φωνητικά του Leighton με τα απολαυστικά ουρλιαχτά του, σ’ αυτήν την χωρίς επιστροφή κατάδυση στο black and hairy υπόγειο . Είναι το τελευταίο τραγούδι του Emerge του καλύτερου garage punk δίσκου των 80’s.
5 – Giant Sand – Love like a train (The Love songs 1988)
Εδώ ο έρωτας χτυπάει τον Howe Gelb με την δύναμη ενός τραίνου και το αποτέλεσμα είναι αυτό το υπέροχο τραγούδι. Ανήκει στην ίδια κατηγορία με τα υπόλοιπα αιώνια άσματα ασμάτων των Giant Sand σαν το Valley of rain το October Anywhere το Barrio το Thin line man, και στα σημεία που η κιθάρα φανκίζει σηκώνεσαι πάνω και χορεύεις σαν σπαστικός θες δε θες. Στο τέλος το τρένο παίρνει φόρα και…απογειώνεται….
6 – Serpent Power – Endless Tunnel (Serpent Power 1967)
Η εφιαλτική αναζήτηση του τελικού προορισμού μέσα στο ατελείωτο τούνελ που έχει μπει αυτό το ψυχεδελικό τρένο, σε 13 λεπτά ολοκληρωτικού freak out.
Bad trip και μελοποιημένη ποίηση του ηγέτη των Serpent Power David Meltzer (που μετέφρασε θαυμάσια ο Κοντογούρης σε κείνη την ψυχεδελική ανθολογία του), με ένα οργιαστικό μπάντζο και το όργανο να οδηγούν τον ρυθμό σε όλη την διάρκεια, και τον μηχανοδηγό στο τέλος να γυρίζει και να απαντά χαμογελώντας στην επίμονη ερώτηση για το που επιτέλους πηγαίνουν: «Δεν ξέρω, εγώ μόνο ακολουθώ, ακολουθώ γραμμές….μόνο γραμμές ακολουθώ…»
1 – Bruce Springsteen – Downbound train (Born in the USA, 1984)
Σαπουνόπερα, αμερικανιά θανάτου από το Boss, με μια μελωδία όμως έτσι ποτισμένη από βροχή, ομίχλη και νύχτα όπως είναι, και την φωνή να τραγουδά την ιστορία βραχνά και αβίαστα, που μου ‘χει κολλήσει στο μυαλό 26 χρόνια τώρα, και κάθε φορά που το ακούω “I feel like I’m a rider on a downbound train”
Από έναν παρεξηγημένο δίσκο που έχει ουκ ολίγα διαμάντια σαν το Cover me, το I’m on fire (που θα μπορούσε και αυτό να είναι σ’ αυτή την συλλογή), το Hometown…
2 – Hank Williams – Ramblin man (Setting the woods on fire 2005)
Ο απόλυτος ύμνος στην περιπλάνηση από τον Hank, που γουστάρει να βολτάρει στις ράγες κάτω από τον γαλανό ουρανό του Θεού, και που όταν φτάσει στον τελικό προορισμό του θα ήθελε να πούμε για αυτόν: And when I’m go-one and at my grave you stand, Just say God called home your Ra-amblin’ Man.
Τι παραπάνω να πει κανείς για ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ? Τίποτε, μόνο ότι η πρώτη του κυκλοφορία ήταν το 1951, δύο χρόνια πριν τελειώσει πρόωρα το ταξίδι του σ αυτόν εδώ τον μάταιο κόσμο ο Hank.
3 – Hyacinth House – European Rails (Black Crow’s Country 2007)
Και η ευρωπαϊκή απάντηση από τους Hyacinth House που στην κάθοδό τους από τον Βορά για τον Νότο και την Ανατολή περνούν μέσα από το Βερολίνο, την Πράγα, την Βουδαπέστη, το Βουκουρέστι και την Σόφια, με ένα σύγχρονο Orient Express εμπνεόμενοι παράλληλα για αυτό το μαγευτικό τραγούδι. Ταξιδιάρικο τόσο που ακόμη και αν το ακούς στο δρόμο για την πιο κοντινή παραλία σε κάνει να νομίζεις στα τεσσεράμισι λεπτά του ότι περιπλανιέσαι σε όλη την ήπειρο. Εδώ και 3 χρόνια από τότε που βγήκε αυτός ο φοβερός δίσκος, δεν υπάρχει συλλογή που ετοιμάζω για ταξίδι χωρίς να είναι αυτό μέσα.
4 – Naked Prey – Train Whistle (Under the blue marlin 1986)
Βαριά και ασήκωτη μπλουζιά από τους τρίτους εκπρόσωπους του paisley underground εδώ μέσα. Οι κιθάρες οργιάζουν βασανιστικά για τα ευαίσθητα αυτιά, ενόσω ο Van Christian τραγουδάει αυτή την βγαλμένη από τα σκοτάδια της ψυχής του Jim Thompson ιστορία, όσο μεθυσμένος παρουσιάστηκε και στο live της Θεσσαλονίκης τότε. Kαι όλα αυτά σε ένα δίσκο που ξεκινάει με το The Ride και τελειώνει με το What price for freedom, πράμα που σημαίνει ότι όποια rock δισκοθήκη δεν τον έχει το κλείνει το μαγαζί και ανοίγει τοστάδικο καλύτερα.
5 – Rolling Stones – Love in vain (Let it bleed 1969)
Αντίθετα από την εκδοχή του Τάκη Μουσαφίρη λίγα χρόνια μετά, εδώ η γκόμενα είναι αυτή που φεύγει και ο Μητρο…ε ο Jagger αυτός που μένει πίσω στο σταθμό να κοιτά το τραίνο που απομακρύνεται, συνειδητοποιώντας την ματαιότητα του έρωτα.
Μπλε και κόκκινα λαμπάκια αναβοσβήνουν, slide κιθάρες και το μαντολίνο του Ry Cooder παιανίζουν την αναχώρηση…
6 – The Inchtabokatables – Endless rail (Mitten im krieg 2001)
Για το τέλος μια διαδρομή που ανακάλυψα σχετικά πρόσφατα και από τότε με την πρώτη ευκαιρία πηδάω στο βαγόνι για μια βόλτα. Πέντε και κάτι λεπτά πάνω στις ράγες ταξιδεύοντας μέσα από τα τοπία του μυαλού, με τον Bbreuler και το βιολί του οδηγούς, και σένα να παρακαλείς να μην σταματήσουν πουθενά και ποτέ.
by saunterer
~ ~ ~
It Takes A Lot to Laugh, It Takes a Train To Cry
Υπάρχει μια ιστορία που λέει πως κάποτε ένας άνδρας με μια φυσαρμόνικα κατέβηκε σ’ έναν καθοριστικό σταθμό τρένου κάπου σε μια πόλη της δύσης ψάχνοντας για μια εκδίκηση που θα σιγούσε μια για πάντα τα μύχια της ψυχής του. Καθώς το τρένο έφυγε για τον επόμενο σταθμό εκείνος αμίλητος και σκληρός έθαψε στο χώμα τρεις επίδοξους δολοφόνους που περίμεναν να τον ξεκάνουν και συνέχισε για τον σκοπό του παίζοντας τον ίδιο τόνο στην φυσαρμόνικα. Στην ίδια ιστορία κάπου αργότερα μια από τις ομορφότερες γυναίκες του κόσμου κατεβαίνει από ένα άλλο τρένο αλλά στον ίδιο σταθμό. Χιλιάδες εργάτες σκάβουν το χώμα, βάζοντας ράγες που θα πάνε τα βαγόνια ακόμα πιο μακριά. Εκείνη το μόνο που σκέφτεται είναι το σπίτι ενός μακαρίτη και κάμποσες χούφτες δολάρια.
Όλα αυτά και ακόμα πιο πολλά συνέβησαν κάποτε στη δύση εκεί που κάθε τρένο έκρυβε κάθε τομάρι για κάθε σκοπό στο κουφάρι των βαγονιών του, επίδοξοι ληστές και λογής καθάρματα την έστηναν σε κάθε απόμερη μεριά της ξέρας για να αποτινάξουν τα τιμαλφή του, να αρπάξουν το χρηματοκιβώτιο και το τρένο να προχωρήσει λίγο αργότερα φτάνοντας σχεδόν πάντοτε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στον προορισμό του.
Χρόνια αργότερα τα Σμιθ εντ Γουέσον μπήκαν στα θηκάρια τους και ‘γίναν ιστορίες να γράφουν στο χαρτί. Στα βαγόνια μπήκαν ποιητές και δεσποινίδες που γύρισαν όλο τον κόσμο μονάχα πάνω σε ράγες. Εραστές έγραψαν στα σκληρά καθίσματα ενός βαγονιού αποχαιρετιστήρια γράμματα, τουαλέτες ξέρασαν πτώματα και στα μικρά μπαρ που το ποτό δεν στεκόταν ποτέ ήσυχο ειπώθηκαν ιστορίες πιο άγιες και από την Καινή Διαθήκη.
Δώδεκα τραγούδια για τρένα, δώδεκα τραγούδια σφύριξαν το καθένα με τον τρόπο του και ξεσηκώθηκαν μέσα σε μια βραδιά όπου ξέθαβα τους προσωπικούς σταθμούς της δισκοθήκης μου κι όπως έγραψε κάποτε κι ο Dylan σ’ έναν από τα καλύτερά του τραγούδια… It Takes A Lot to Laugh, It Takes a Train To Cry…έτσι ήταν πάντα γέρο μου!
Ψψσστ…εισιτήριο κύριος!
1. Lord Buckley…The Train (A Most Immaculately Hip Aristocrat, 1970)
Κανένας άλλος πέρα από τον εκκεντρικό Λόρδο Buckley δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει καλύτερα τούτο το αφιέρωμα. Κάνοντας μόνο με την φωνή του, μηχανοδηγό, επιβάτες και το ίδιο το τρένο, σ’ έναν μονόλογο τραγούδι χωρίς όργανα, βάζει μπρος την μηχανή για το ταξίδι. Ειδικότης του να αφηγείται ιστορίες με έναν μοναδικό θεατρικό – μουσικό τρόπο, ο Buckley ερμήνευε κάποτε, δίχως κανένα όργανο το Κοράκι του Πόε, ένα κείμενο για τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ, θέματα από έργα του Σαιξπηρ και κάθε λογής ιστορίες σε μια αφηγηματική υποκριτική πάνω «σ’ έναν κόσμο τόσο ιδιαίτερο, τόσο αδικαιολόγητα άγνωστο, τόσο εθιστικό για όσους αρέσκονται στο να δίνουν χρόνο για να ακούσουν ιστορίες»…τάδε έφη Loan me a Dime για το κείμενό του στον Ken Nordine.
2. Boz Scaggs…Waiting for a train (Boz Scaggs, 1969)
Η χιλιοειπωμένη σύνθεση του πατέρα της country Jimmie Rodgers εδώ τραγουδισμένη από τον Boz Scaggs σ’ ένα άλμπουμ που δεν χωράει σχολιασμό. Τώρα θα μου πεις γιατί διάλεξες την συγκεκριμένη εκτέλεση και όχι κάποια άλλη. Αυτήν ακούω τον τελευταίο καιρό θα σου απαντήσω, γιατί μετά το συγκεκριμένο στην δεύτερη πλευρά ακολουθεί ένα από τα καλύτερα κομμάτια όλων των εποχών. Οι τελευταίοι στίχοι του τραγουδιού: «My pocketbook is empty my heart is full of pain, I‘m a thousand miles away from home just waitin‘ for a train», είναι τόσο περήφανα γραμμένοι που καρφί δεν σου καίγεται το που θα βρεθείς μετά..γιο λε λει λει λει…
3. The Blues Project…Two trains running (Projections, 1966)
Πρόκειται για το δεύτερο άλμπουμ και μάλλον τον καλύτερο που έκαναν. Με παραγωγό τον πολύ Tom Wilson, η παρέα του Al Cooper στήνει ένα ροκ μπλουζοψυχεδελιάρικο όργιο όπου δεν σ’ αφήνει όρθιο καμία στιγμή. Στο εντεκάλεπτο Two trains running του Muddy Waters, όπου κλείνει και την πρώτη πλευρά, μια ιστορία ξεδιπλώνεται ερωτικά και καταραμένα, ο Cooper σολάρει με την φωνή και το όργανό του και δυο τρένα τρέχουν μαζί με κάποιον που γάμησε τη γυναίκα κάποιου άλλου μπάζοντας μια φυσαρμόνικα αργότερα να κάνει την βρώμικη ως συνήθως δουλειά. Ο Paul Butterfield και η μπάντα του είπαν την ίδια χρονιά την ίδια ιστορία.
4. The Lollipop Shoppe…Underground Railroad (Just Colour, 1968)
Όταν στα δεκαοκτώ σου γράφεις ένα κομμάτι σαν το You must be a witch, ένα από τα κλασσικότερα garage punk τραγούδια των sixties τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καλά μαζί σου. Στο μοναδικό τους LP, οι Lollipop Shoppe του (Dead Moon) Fred Cole βρίσκονται σε μια μόνιμη φρίκη. Στο οκτάλεπτο Underground Railroad ο Fred βρίσκεται σ’ έναν υπόγειο σιδηρόδρομο προσπαθώντας να «φτάσει» ένα τρένο. Οι υπνωτικές κιθάρες στην αρχή ξεφεύγουν εντελώς όταν στην συνέχεια ο Cole στριγκλίζει όπως μόνο αυτός ξέρει κι ένας υπόγειος εφιάλτης που παλεύει να βρεθεί στο βαγόνι γίνεται απελπισία και τρέλα! Η συνέχεια ήταν ένα νεκρό φεγγάρι που ακολουθούσε ένα άλλο τρένο!
5. Link Wray and his Ray Men…Soul Train (The Swan Singles Collection 1963-1967, 2004)
Παίζοντας κιθάρα όπως κανένας άλλος στα χρόνια του ο μέγας Link Wray γράφει τούτο το κομμάτι το 1966 και το κυκλοφορεί μια χρονιά αργότερα ως single φυσικά στην Swan με αριθμό (Swan 45 – 4273). Ανέβα σε τούτο το τρένο σε προστάζει ο αρχηγός και κάνε όλες τις βόλτες που αντέχει το τομάρι σου. Ανεβαίνω Link και πάω τον κώλο μου όπου θες εσύ!
6. Johnny Cash…On the Evening Train (American V: A Hundred Highways, 2006)
Σ’ ένα απογευματινό τρένο ο Johnny Cash στο κύκνειο άσμα του θαρρείς πως έχει ανεβεί ήδη τα σκαλιά του βαγονιού για τον άλλο κόσμο και σε τούτη την πανώρια σύνθεση του Hank Williams προσεύχεται στον θεό να του δώσει λίγη ακόμη δύναμη. Αν και το τραγούδι αναφέρεται σε γυναίκα, η εκτέλεση του μαυράντρα μοιάζει να είναι στασιδωμένη για την αγαπημένη του June Carter. Συγκινητικοί στίχοι και μια ανατριχιαστική ερμηνεία!
…γύρνα πλευρά πάμε για μια καινούργια διαδρομή, ο σταθμάρχης ανεβοκατεβάζει το χέρι…
1. The Walkabouts…Train Leaves at eight (Train leaves at eight, 2000)
Η σύνθεση του Μίκη Θεοδωράκη δια χειρός Walkabouts στο δεύτερο άλμπουμ που φτιασίδωσαν με διασκευές μετά το Satisfied mind. Το γνωστό τρένο που φεύγει στις οκτώ, γίνεται ένα ορχηστρικό αποχαιρετιστήριο μουσικό γράμμα από ένα δίδυμο που κάποτε υπήρξε το αγαπημένο μας συγκρότημα, σε έναν δίσκο που όλες οι διασκευές είχαν λόγο.
2. The Flaming Stars…Midnight Train (Sunset & Void, 2002)
Σαν σε τούνελ περνά η ζωή σου και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Ο πότης Max Decharne σε άλλο ένα από τα πιο αγαπημένα συγκροτήματα, ταξιδεύει μέσα σ’ ένα μεταμεσονύκτιο τρένο και γυρνάει πίσω στην καλή του. Η μουσική που παίζουν οι Flaming Stars ήταν πάντοτε για τρένα και ταξύδια που έπαιρνες μαζί χειραποσκευή ακόμα και δυο βήματα να τραβούσες.
3. Crime and the City Solution…On Every Train (Grain Will Bear Grain) (Shine, 1988)
O Simon Bonney, το μόνο σταθερό μέλος και φωνή των Crime and the City Solution, σε ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια που έγραψαν ποτέ και μάλλον στον καλύτερο τους δίσκο. Όταν ακούς το On Every Train θαρρείς πως τα πάντα τρέχουν πάνω σε μια ράγα, όλα τα θαύματα είναι δυνατά, η ζωή σου φαίνεται καλύτερη και ένα ταξίδι μέσα σε ένα βαγόνι είναι κάθε πιθανή δυνατότητα. Θυμάμαι σ’ ένα ταξίδι πριν από πολλά χρόνια να το ακούω σε walkman μέσα στον καρβουνιάρη και όλες οι εικόνες να πετάγονται σαν θησαυροί που σκέφτονται την αφεντιά μου. Ύμνος!
4. Bright Eyes…Train Under Water (I’m Wide Awake It’s Morning, 2006)
Ένα από τα τελευταία μεγάλα τραγούδια που έγραψε ο Conor Oberst. Η αγάπη ήταν πάντα σκληρή της λέει σε κάποια στιγμή, συνέβη σε μένα τώρα συμβαίνει και σε σένα αλλά if you‘d take that train underwater, Then we could talk it through. Ένα ταξίδι ήταν πάντα μια επιστροφή και μια επιστροφή έφερνε συνέχεια την απόφαση. Ήταν οι μέρες που τα μάτια του Oberst ήταν ακόμα λαμπερά και τα λόγια είχαν πάντα μια ιστορία να πουν μαζί με την μουσική. Μαζί μεγαλώσαμε και κάποιος στο τέλος έπρεπε να πέσει. God damn, you made me cry, για όσους θυμούνται ακόμα τούτο το τραγούδι…
5. Nick Cave…The Train Song (B-Side on The Ship Song, 1990)
Ο αρχηγός πάντα εδώ σε τούτο το σαρανταπεντάρι που φεύγει απ’ το λιμάνι και μπαίνει σ’ ένα τρένο που ακόμα τον περιμένει ενώ αυτός παλεύει να θυμηθεί. Α! ρε αρχηγέ πάλι εδώ μαζί…
6. Gun Club…Black Train (Fire of Love, 1981)
Το μαύρο τρένο του Jeffrey Lee Pierce, οι νύχτες που τα φώτα ζαλίζουν το κεφάλι σου, ο δίσκος που λυσσάει και πάει εκεί που δεν πάν οι άλλοι, η φωτιά της αγάπης, το τρένο που τρέχει, που τρέχει, που τρέχει. Τι να πρωτοθυμηθείς τελικά…
…Τέλος διαδρομής και ο καθείς με το δικό του ταξίδι, τις δικές του θύμησες, έναν σταθμό να πει μια ιστορία και μια ιστορία που ειπώθηκε σ’ ένα βαγόνι που σκοτείνιαζαν τα τοίχια του. Μια στριμωγμένη τουαλέτα που είδες ένα όνειρο και ξέρασες μια μνήμη, ένα κάθισμα δερμάτινο που βρώμαγε μιαν άλλη ζωή, οι εικόνες, το γέλιο που έγινε κλάμα, το τρένο της μεγάλης φυγής και το τρένο του κέντρου, το τρένο που πήραμε στα νιάτα μας για την περασιά που δεν μοίρασε ποτέ ησυχία, το τσαφ τσουφ, το μπράτσο που δεν βόλευε, ο ύπνος που δεν ερχότανε, η γυναίκα που μόστραρε τα μπούτια της απέναντί σου κι εσύ δεν ήξερες που να κοιτάξεις…έχεις δίκιο γέρο μου… It Takes A Lot to Laugh, It Takes a Train To Cry…
by Arturo Bandini
