Γράφουμε γι’ αυτά που αγαπάμε, για εκείνα που κάνουν το χέρι που τρέμει να σταματήσει να τρέμει με λίγο παραπάνω αλκοόλ, γιατί κύριοι πίνουμε απ’ τις δύο το μεσημέρι σαν τους desperados που όταν καθήλωναν το τομάρι τους με μια σπρωξιά μπροστά στη μπάρα δεν ανέπνεαν τίποτε άλλο παρά μονάχα οινόπνευμα. Θα γράψω ένα σενάριο φανταστικό, μεθυσμένο κι ασύμφορο, κ’ ύστερα θα μεθύσω ακόμα περισσότερο, δίχως να παίζει τίποτε άλλο τούτο το τρανζίστορ παρά μονάχα σκόνη και μπαρούτι…ξεκίνα λοιπόν…!
Μέσα σ’ ένα μπαρ που ζέχνει σάλιο, θάνατο και μπέρμπον, ένας άντρας μολογάει την μπουρδελιάρα ζωή του στον κακότυχο ψάρι μπάρμαν και σ’ έναν προϊστορικό μπαρόσαυρο που ξύνει χρόνια πάνω στο ξύλο. Μια κοκότα πολυτελείας μασάει ταμπάκο, αφήνει μια πορδή στα κρυφά και προσπαθεί να φτιάξει το καλσόν της που σημαίνει έρωτα. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ένας περιπλανώμενος πιστολέρο που δεν είναι πια περιπλανώμενος, αλλά απ’ αυτούς που δεν παίζουν πια στις ταινίες, βουτάει τη σκιά του στο χώρο, κλοτσάει μια καρέκλα και βροντοφωνάζει στο πουθενά πως κάθε πιστόλι έχει τον δικό του ήχο! Σωριάζεται αμέσως στο πάτωμα κι ένας μεθυσμένος που δουλεύει για νεκροκάσελα κατουράει πάνω του. Τέλος σεναρίου κύριος, φέρε τους μουσικούς!
Τραβάω προς τα βόρια, κάπου εκεί στα σκανδιναβικά, παγωμένα, νυχτάδικα νερά. Τέσσερα χρόνια μετά το μεθυσμένο, αλήτικο, βρώμικο, ερωτικό και γκαραζογουεστερνοβίαιο The Ballad Of Nora Lee, ξανανταμώνω τους νορβηγούς Helldorado. Η αμαρτωλή ψυχή τους συνεχίζει ακόμα να τους τυραννά. Πίνουν ακόμα ότι βρουν μπροστά τους, φονεύουν ακόμα για βρώμικα λεφτά, υπόσχονται ακόμα στην πουτάνα πως θα την πάρουν μακριά καθώς τρομπέτες τους λυγάνε σάμπως νά ‘ναι υπόσχεση πως θα σταματήσει το επόμενο μακελειό. Ψέματα μίστερ, ο δολοφόνος δεν έφυγε ποτέ απ’ το φονικό, ο εραστής ήταν μια ζωής ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και το ηλιοβασίλεμα είχε πάντα έναν όμορφο θάνατο να υποσχεθεί. Κανείς δεν πάει ενάντια στη φύση του κι όπως λέει κι ο υπότιτλος του Sinful Soul…when the man comes riding he can smell your blood!
Western κιθάρες, τύμπανα που πυροβολούν κατά βούληση, τα φωνητικά του Dag S Vagle να γδέρνουν τομάρια και να λεν’ την ιστορία μ’ ένα τσαμπουκά που έσπειρε πριν χρόνια ο Jeffrey Lee Pierce και ήπιαν μπόλικοι από ‘κείνη την σπορά. Τρομπέτες και άλλα λογής πνευστά καθιστούν τους χαρακτήρες υπεύθυνους για την ιστορία. Ξέρεις είναι από εκείνα τα album που ξεθαρρεύει μια ιστορία στο κεφάλι σου καθώς αμαρτωλά κυλάνε τα τραγούδια, το ποτήρι δεν ξεμένει ποτέ από ουίσκι, η γυναίκα είναι η γυναίκα που ονειρεύτηκες όταν είδες την άληστη Joan Crawford να παίζει μοναδικά την Vienna στο Johnny Guitar, τα κοράκια να πετούν ακόμα πιο χαμηλά καθώς το σώμα μετράει ανάποδα το αίμα, οι μουσικοί να είναι οι δολοφόνοι του σαλούν κι εκείνου του μπαρ που έκλεισε μια για πάντα γιατί βάφτηκε με αίμα, ενώ τα παραθυρόφυλλα κλείνουν από απέναντι με τις κυράδες τους χεσμένες από φόβο καθώς το χώμα σκονίζει μπότες επίγειων αγγέλων που στήνουν καυγά μες στο καταμεσήμερο.
Πόσα τέτοια album έχεις ακούσει στη ζωή σου; Άπειρα, δεν τα χορταίνεις ποτέ όμως. Ο Eugene Edwards με τα δεκαέξι άλογά του είναι ο προφήτης, ο Jeffrey Lee Pierce είναι ο κόκορας που γύριζε πριν η σκανδάλη πατηθεί, οι Great Crusades είναι οι μαυροφορεμένοι που πίνουν σάπια πάνω στην μπάρα του ανήλεου, η Claudia Cardinale κατεβαίνει απ’ την άμαξα κυνηγώντας την ψεύτικη κληρονομιά, κι ο Tuco παρακαλάει τον άνθρωπο δίχως όνομα να του πεί την ταυτότητα ενός τάφου. Πάνω στη σκηνή οι Helldorado ξεκινάνε την βραδιά με το Steal Away!
Τέλος μουσικής…σκέψου τις αμαρτίες σου και κοίτα το ηλιοβασίλεμα.
Έχει μια σφαίρα στο κατευόδιό του,
την δικιά σου!
favorite track: And the ravens did croak
by Arturo Bandini
