Είναι σαν να φτερνίστηκαν οι Antony and the Johnsons, να πήραν τα σκάγια τις Cocorosie και να δείπνησαν σε μπεργκεράδικο της Ουγκάντα με τον Bowie…
Βέβαια, δεν συγκρίνονται με τίποτα με τους Mike Jagger,Damian Marley,Joss Stone,Ar Rahman,Dave Stewart…=SuperHeavy – Miracle worker..
Το οτι θα έβλεπα τον Jagger με φουξιοπαρδαλέ κουστούμι τύπου Mika και ριγοπούτσικη γραβάτα δεν θα το πίστευα ποτέ, μάνα μου… Και η μπούρδα σου κολλάει σαν διάολος στον εγκεφαλό σου και το τραγουδάς μέχρι να τελειώσει το σάλιο που παράγεται απο τους αδένες του κορμιού σου…
Καλά την Joss Stone την φαντάζομαι για αρπαχτοσιντάκι κολαμποράσιον με ονοματάρες όπως τον γιό του εκατοντοψειρά και του μεγαλοστόματου Jagger..
Αλλά ο Mike??? Why Mike dear??
Έχει πάθει κάτι ο Mick και του κάνουν όλοι τύπου tribute? ενημερώστε με πλιζ!
Ασε που ακόμα μια σαχλοτραγουδάρα μου έχει κολλήσει.. Και αυτό είναι ακόμα χειρότερο..Γιατί συμμετέχει η Christina Αυγουλιέρα… Ναι ναι αυτή η αντιπαθητικιά..!
Ε ναι λοιπόν, “Moves like Jagger”!
Ήρθε αυτός ο τυροπιτάς με τα τατού, τα μικρά βυζιά , το κολάν και το στραβό αυτί να μας πεί τα παρακάτω:
Take me by the tongue
And I’ll know you
Kiss til you’re drunk
And I’ll show you
You want the moves like jagger
I got the moves like jagger
I got the mooooooves…like jagger
“To our Fans and Friends: As R.E.M., and as lifelong friends and co-conspirators, we have decided to call it a day as a band. We walk away with a great sense of gratitude, of finality, and of astonishment at all we have accomplished. To anyone who ever felt touched by our music, our deepest thanks for listening.“
MIKE
“During our last tour, and while making Collapse Into Now and putting together this greatest hits retrospective, we started asking ourselves, ‘what next’? Working through our music and memories from over three decades was a hell of a journey. We realized that these songs seemed to draw a natural line under the last 31 years of our working together.
“We have always been a band in the truest sense of the word. Brothers who truly love, and respect, each other. We feel kind of like pioneers in this–there’s no disharmony here, no falling-outs, no lawyers squaring-off. We’ve made this decision together, amicably and with each other’s best interests at heart. The time just feels right.”
MICHAEL
“A wise man once said–’the skill in attending a party is knowing when it’s time to leave.’ We built something extraordinary together. We did this thing. And now we’re going to walk away from it.”
“I hope our fans realize this wasn’t an easy decision; but all things must end, and we wanted to do it right, to do it our way.
“We have to thank all the people who helped us be R.E.M. for these 31 years; our deepest gratitude to those who allowed us to do this. It’s been amazing.”
PETER
“One of the things that was always so great about being in R.E.M. was the fact that the records and the songs we wrote meant as much to our fans as they did to us. It was, and still is, important to us to do right by you. Being a part of your lives has been an unbelievable gift. Thank you.
“Mike, Michael, Bill, Bertis, and I walk away as great friends. I know I will be seeing them in the future, just as I know I will be seeing everyone who has followed us and supported us through the years. Even if it’s only in the vinyl aisle of your local record store, or standing at the back of the club: watching a group of 19 year olds trying to change the world.”
Πέρα από κάμποσα κηδειόσημα, μερικές παραπομπές και λογής-λογής τραγούδια από youtube συνδέσμους, οι τελευταίες ολοκληρωμένες αράδες, με αρχή-μέση-τέλος, εντοπίζονται στις αρχές του Φεβρουαρίου του 2011. Κι ενώ μεσολάβησαν πολλά, μπόλικη ανάγνωση κι άλλη τόση ακρόαση, παρά τις όποιες προθέσεις και τις κάμποσες αφορμές για παρεμβολές, οι διαθέσεις δεν έπαιζαν σε πλάνα έρευνας και κατάθεσης απόψεων. Μιας και λίγη σημασία έχουν όλα αυτά, το κενό διάστημα ενδεχομένως να μαρτυρηθεί ανάμεσα στα μελλοντικά γραφόμενα.
Λίγη σημασία έχει να το παρατραβάς και να πέφτεις με το ζόρι σε επιπόλαιους εκνευρισμούς κι αντιπαραθέσεις. Αν και πολλές φορές, χάρη σε εξωτερικεύσεις με το ζόρι, παρά τη δόλια αφορμή τους, ενδεχομένως να προκύψει η αρχή μιας σπουδαίας ιστορίας. Όπως συνέβη και με το solo ντεμπούτο lp ενός κύριου που λίγο καιρό πριν, στις 31 Αυγούστου, έγινε 66 χρονών. Του κυρίου Van Morrison.
1967 και ο παραγωγός Bert Berns δίχως την άδεια του Van κυκλοφορεί αυτά που κάποιους μήνες πριν είχαν σχεδιαστεί να κυκλοφορήσουν ως τέσσερα σινγκλάκια για λογαριασμό της Bang Records, την ώρα που το εξώφυλλο προέκυπτε ως παράταιρα κακότεχνη ψυχεδελιά. Έκτοτε ο Van δεν έπαψε να καταριέται τον Berns ακόμη και μετά το θάνατό του. Ο τελευταίος βέβαια τον είχε περί πολλού, όπως φανέρωνε και το οπισθόφυλλο στο lp με ορίτζιναλ misprint κωδικό BLB 218.
«Εκφραστής του αληθινού σήμερα, του τώρα, της αρχαίας του λεωφόρου», «Mother England and Muddy Waters…Land of Eire and Leadbelly”, αυτά και άλλα πολλά που ήταν αν μη τι άλλο ενδεικτικά του φλέγματος του Ιρλανδού, ήδη εμφανούς απ’ την Them περίοδο. Τι κι αν με το ζόρι λοιπόν, το εναρκτήριο “Brown Eyed Girl” ήταν αρκετό για να παραβλέψουμε την όποια αποδοχή απ’ τους κριτικούς και τις όποιες ενστάσεις για αυτό το άλλο που είχε ο Van στο μυαλό του. Η ιστορία είχε καταγραφεί πέρα απ’ την πρόθεση του δημιουργού της, ακόμη κι αν η στερεοφωνική-μονοφωνική κόντρα είχε σαν αποτέλεσμα δύο εκδοχές.
Στη stereo εκδοχή, τα όργανα παίζουν πίσω, η παραγωγή δεν ακούγεται τόσο γεμάτη, ενώ φαίνεται πως απουσιάζει ένα φωνητικό overdub προς το τέλος. Στην πραγματικότητα χάρη στο μονοφωνικό mix προκύπτει ένας άλλος δίσκος. Μπασαδούρα, πιο γεμάτη παραγωγή, λες και πρόκειται για διαφορετικές ηχογραφήσεις των τραγουδιών. Όσο για το “Brown Eyed Girl”, στο μονοφωνικό του καθάρισμα το “laughin’ and a-runnin’ behind the stadium” αντικαθιστά το uncensored στερεοφωνικό “makin’ love in the green grass behind the stadium.”
Ας είναι λοιπόν. Με το ζόρι; Με το ζόρι!
Υγ Αφορμή για την επανακρόαση, ένας άλλος δίσκος του Van, 21 τραγουδιών που κυκλοφόρησε το 1991, άκρως προσωπικός, διόλου εταιρικά εκβιαστικός, χαμηλότονος, gospel, jazz και folk, blues και κέλτικος, μια μυθολογία αυτοβιογραφική με στροφές σαν κι αυτή
See me through days of wine and roses
By and by when the morning comes
Jazz and blues and folk, poetry and jazz
Voice and music, music and no music
Silence and then voice
Music and writing, words
Memories, memories way back
Take me way back, Hyndford Street and Hank Williams
Louis Armstrong, Sidney Bechet on Sunday afternoons in winter
Sidney Bechet, Sunday afternoons in winter
And the tuning in of stations in Europe on the wireless
Before, yes before it was the way it was
More silence, more breathing together
Not rushing, being
Before rock `n’ roll, before television
Previous, previous, previous
See me through, just a closer walk with Thee
“See Me Through II (Just A Closer Walk With Thee)”, Hymns To The Silence (1991, Polydor)
Το σκορ γράφει ταπεινωτικά 8-2. Σε τρία ματς της σεζόν έχουμε πάρει μόλις ένα βαθμό, οι κόκκινες βγαίνουν σερί, το “In Arsene We Trust” είναι πια παρελθόν, όσο κι αν ο ίδιος δικαιώνεται ιστορικά απ’ τους αριθμούς, μιας και στο μυαλό ενός οπαδού όλα αυτά είναι νούμερα για επιδειξιομανή σωτηρακοπουλικά παιχνίδια μνήμης. Το όραμα εξακολουθεί και βρίσκεται σε πλαίσια ορθολογικής μετριοπάθειας, το θέαμα δεν χρυσώνει πια ένα τέτοιο βελούδινο χάπι κι όλα δικαιολογούνται απ’ το πως είναι νωρίς ακόμη. Είναι αλήθεια πως είναι ακόμη νωρίς για να επισφραγιστεί μετά λύπης το τέλος μιας εποχής. Τα χειρότερα έπονται.
By loan me a dime…
ps
16/02/2011
εκείνες τις μέρες, εκείνη τη νύχτα, όποιον κι αν είχες να αντιμετωπίσεις, έμοιαζες ικανή να τα καταφέρεις. Και δεν έχει περάσει ούτε ένα χρόνος.
Νο 21 Mulholland Drive, 2001, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: David Lynch
Εδώ που τα λέμε ο τύπος πάντα καμένο τό ΄χε. Απ’ το περιβόητο Eraserhead όλοι το κατάλαβαν. Βέβαια εγώ ήμουνα μικρός τότε και έτσι η πρώτη επαφή με το φαινόμενο Lynch ήρθε με το Μπλε Βελούδο και λίγο αργότερα με την Ατίθαση Καρδιά. Ωραίος ο τύπος, σκεφτόμουν, αλλά χρειαζόμουν κάτι να με απογειώσει που δεν υπήρχε. Μάστορας στην κινηματογράφιση, δε λέω, αλλά το στόρι στις ταινίες του δε με συγκινούσε (με εξαίρεση τον Άνθρωπο Ελέφαντα). Και τελικά αυτό το κάτι ήρθε με το MulhollandDrive.
Ώρες-ώρες κάθομαι και σκέφτομαι τι γέννησε το μυαλό αυτού του ανθρώπου και κυρίως πως μας το σερβίρησε. Πως αντέστρεψε δηλαδή τον πραγματικό κόσμο με τον φανταστικό με μια τέτοια πρωτόγνωρη μεθοδολογία που μας έκανε να ξημεροβραδιαζόμαστε με σημειώσεις, ομοιότητες, διαφορές και άλλα τέτοια. Και που το βάζεις κι εκείνο το φυλλάδιο που κυκλοφορούσε μαζί με το DVD και που τελικά ήταν φτιαγμένο να περιπλέξει ακόμη περισσότερο τα ήδη περιπεπλεγμένα πράγματα αντί να τα αποσαφηνήσει. Οι πιο μάγκες με πιο ανοιχτό μυαλό το έπιασαν αμέσως. Όσο για όλους εμάς που φτύσαμε αίμα να το καταλάβουμε δεν έφταιγε το στόρι. Έφταιγε ο τρόπος που βλέπαμε κινηματογράφο. Όλα είναι στο θεατή. Όταν σε μια ταινία μπερδεύεται μια αληθινή ιστορία με μια φανταστική, είχαμε συνηθίσει η αληθινή να αποτελεί το κυρίως σώμα της ταινίας, το μεγαλύτερο σε διάρκεια και η φανταστική απλώς να έρχεται συμπληρωματικά, αργότερα και με σημαντικά μικρότερο χρόνο απλώς για να συμπληρώσει τα πράγματα και να λειτουργήσει επικουρικά. Εδώ όμως γίνεται το αντίστροφο και μάλιστα με έναν τέτοιο εσκεμένο απ’ τον Lynch τρόπο που είναι σαν να σου λέει ότι όταν βλέπεις κινηματογράφο πρέπει να είσαι έτοιμος για όλα και κάθε φορά να ξεχνάς αυτά που ξέρεις. Το κυρίως κομμάτι της ταινίας (το πρώτο) είναι σκέτη φαντασία και πιο συγκεκριμένα ένα απλό όνειρο. Η ενοχική πραγματικότητα έρχεται μετά για να κλείσει την ιστορία. Γιατί το συγκεκριμένο όνειρο το γέννησε η ενοχή.
Πέρα όμως απ’ αυτό το τέχνασμα υπάρχει και κάτι άλλο που πραγματικά ανεβάζει την ταινία στα ύψη. Ο τρόπος που ο Lynch πραγματεύεται το φαινόμενο του ονείρου. Ο τύπος πραγματικά έχει κάνει διδακτορικό και βάλε και μέσα σε δυο ώρες συμπυκνώνει πράγματα που οι ψυχολόγοι, ψυχίατροι και πάσης φύσεως επιστήμονες του μυαλού χρειάζονται τόμους και καριέρες ολόκληρες για να τα αναλύσουν. Πρόκειται εν ολίγοις για μια ταινία-σπουδή πάνω στον κόσμο των ονείρων. Μέσα στο όνειρο που βλέπει η Diane (Naomi Watts) βρίσκουμε κάτι απ’τα δικά μας όνειρα και το υλικό απ’ το οποίο αυτά είναι φτιαγμένα. Δηλαδή από ενοχές, φόβους, επιθυμίες, ανθρώπους που αλλάζουν ρόλους, φράσεις, αντικείμενα και ήχους που εμφανίζονται αλλιώς και αλλού. Και πάνω απ’ όλα μια ανάγκη να αλλάξουμε τα πράγματα που δεν μπορούμε στην πραγματικότητα. Ο Lynch μας λέει ότι το όνειρο είναι ο μοναδικός τρόπος να ξαναγράψουμε το σενάριο της ζωής μας. Η αφύπνιση όμως μας δείχνει ότι δυστυχώς αυτό μπορεί να γίνει μόνο στη φαντασία μας. Για τη Diane δυστυχώς η πραγματικότητα δεν θα αλλάξει αλλά θα την κοιτάζει πεισματικά μεταμορφωμένη στο μπλε κλειδί που βρίσκεται πάνω στο τραπεζάκι της και θα της δείξει το δρόμο για το κομοδίνο, στο συρτάρι του οποίου βρίσκεται ο μοναδικός τρόπος να λυτρωθεί απ’ αυτήν. Και η λύτρωση είναι μόνο μια λέξη: Silencio!
